هنر ژاپن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mina: /* نویسندگان مقاله */

2025-07-30T18:38:54Z

نویسندگان مقاله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۸
خط ۴۹۰:		خط ۴۹۰:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله(1402). جامعه و فرهنگ ~~[[ژاپن]]،~~ تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص.242- 281.		پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله(1402). جامعه و فرهنگ ژاپن، تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص.242- 281.

	== نویسندگان مقاله ==		== نویسندگان مقاله ==
	فرهاد پالیزدار و قدرت اله ذاکری		فرهاد پالیزدار و قدرت اله ذاکری
	[[رده:هنر]]		[[رده:هنر]]

Mina در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۶

2025-07-30T17:06:27Z

نمایش تغییرات

Mohammad: /* نیز نگاه کنید به */

2025-01-16T15:56:18Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۵۶
خط ۴۷۶:		خط ۴۷۶:
	اما با آغاز دهه 2000 تحرکی در صنعت [[سینمای ژاپن]] مشاهده شد که در نهایت منجر به آمار بسیار درخشان در صنعت [[سینمای ژاپن\|سینمای این کشور]] گشت. با استناد به آمار اتحادیه تولیدکنندگان [[سینمای ژاپن]] (一般社団法人日本映画製作者連盟/Ippan shadan hōjin Nihon eiga Sēsakusha renmē) سال 2014 تعداد فیلم‌های ژاپنی به رقم بی سابقه 615 فیلم رسید که این عدد حتی بیشتر از تعداد فیلم‌های سال 1960 است. این تعداد سال قبل از آن 591 فیلم بود که در سال 2014 افزایشی برابر با 24 عدد فیلم داشت. همچنین تعداد سالن‌های سینما در سال 2014 افزایشی برابر با 46 سالن نسبت به سال را داشت. این افزایش در مورد تعداد تماشاگرانی که در سالن‌های [[سینمای ژاپن\|سینما]] حاضر شدند و نیز در مورد در آمد حاصل از نمایش فیلم هم صادق است. در مورد تعداد تماشاگران، افزایش در حدود شش میلیون نفر و در مورد در آمد حاصل از نمایش فیلم هم افزایشی در حدود سه میلیارد ین مشاهده می‌شود. در واقع صنعت [[سینمای ژاپن]] در ادامه موفقیت‌های خود از سال 2012 به بعد توانست تعداد تولیدات سالانه خود را به بیش از 500 فیلم در سال برساند.<ref name=":11" />		اما با آغاز دهه 2000 تحرکی در صنعت [[سینمای ژاپن]] مشاهده شد که در نهایت منجر به آمار بسیار درخشان در صنعت [[سینمای ژاپن\|سینمای این کشور]] گشت. با استناد به آمار اتحادیه تولیدکنندگان [[سینمای ژاپن]] (一般社団法人日本映画製作者連盟/Ippan shadan hōjin Nihon eiga Sēsakusha renmē) سال 2014 تعداد فیلم‌های ژاپنی به رقم بی سابقه 615 فیلم رسید که این عدد حتی بیشتر از تعداد فیلم‌های سال 1960 است. این تعداد سال قبل از آن 591 فیلم بود که در سال 2014 افزایشی برابر با 24 عدد فیلم داشت. همچنین تعداد سالن‌های سینما در سال 2014 افزایشی برابر با 46 سالن نسبت به سال را داشت. این افزایش در مورد تعداد تماشاگرانی که در سالن‌های [[سینمای ژاپن\|سینما]] حاضر شدند و نیز در مورد در آمد حاصل از نمایش فیلم هم صادق است. در مورد تعداد تماشاگران، افزایش در حدود شش میلیون نفر و در مورد در آمد حاصل از نمایش فیلم هم افزایشی در حدود سه میلیارد ین مشاهده می‌شود. در واقع صنعت [[سینمای ژاپن]] در ادامه موفقیت‌های خود از سال 2012 به بعد توانست تعداد تولیدات سالانه خود را به بیش از 500 فیلم در سال برساند.<ref name=":11" />

	در سال 2019، تعداد فیلم‌های ژاپنی اکران شده در سینماهای کشور به رقم بالای 689 حلقه فیلم رسید که بالاترین میزان در تاریخ سینمای بعد از جنگ این کشور است.<ref name=":11" /> در همین سال 194 میلیون و 910 هزار نفر در سالن‌های [[سینمای ژاپن\|سینما]] به تماشای فیلم نشستند و در آمد حاصل از نمایش فیلم‌های ژاپنی 142 میلیارد و 192 میلیون ین بود.<ref name=":11" /> این میزان برابر 54.4 درصد کل فروش [[سینمای ژاپن\|سینمای این کشور]] در این سال یعنی 261 میلیارد و 180 میلیون ین بود<ref name=":11" /><ref>ذاکری، قدرت اله (1402). «هنر [[ژاپن]]». در پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]، تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص.242- 281.</ref>.		در سال 2019، تعداد فیلم‌های ژاپنی اکران شده در سینماهای کشور به رقم بالای 689 حلقه فیلم رسید که بالاترین میزان در تاریخ سینمای بعد از جنگ این کشور است.<ref name=":11" /> در همین سال 194 میلیون و 910 هزار نفر در سالن‌های [[سینمای ژاپن\|سینما]] به تماشای فیلم نشستند و در آمد حاصل از نمایش فیلم‌های ژاپنی 142 میلیارد و 192 میلیون ین بود.<ref name=":11" /> این میزان برابر 54.4 درصد کل فروش [[سینمای ژاپن\|سینمای این کشور]] در این سال یعنی 261 میلیارد و 180 میلیون ین بود<ref name=":11" />.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۴۹۰:		خط ۴۹۰:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]، تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].		ذاکری، قدرت اله (1402). «هنر [[ژاپن]]». در پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]، تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص.242- 281.

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	قدرت اله ذاکری		قدرت اله ذاکری
	[[رده:هنر]]		[[رده:هنر]]

Nazanin در ‏۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۴

2024-12-01T13:54:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۴
خط ۴۸۸:		خط ۴۸۸:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]، تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].

			== نویسنده مقاله ==
			قدرت اله ذاکری
	[[رده:هنر]]		[[رده:هنر]]

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-08-05T23:31:30Z

نیز نگاه کنید به

@@ خط ۴۷۹: / خط ۴۷۹: @@
 == نیز نگاه کنید به ==
+[[هنر در چین]]؛ [[هنر روسیه]]؛ [[هنر کانادا]]؛ [[هنر کوبا]]؛ [[هنر لبنان]]؛ [[هنر مصر]]؛ [[هنر تونس]]؛ [[هنر افغانستان]]؛ [[هنر سنگال]]؛ [[هنر تایلند|هنر تایلند؛ هنر آرژانتین]]؛ [[هنر زیمبابوه]]؛ [[هنر فرانسه]]؛ [[هنر اسپانیا]]؛ [[هنر سوریه]]؛ [[هنر مالی]][[هنر ساحل عاج|؛ هنر ساحل عاج]]؛ [[هنر سیرالئون]]؛ [[هنر قطر]]؛ [[هنر اوکراین]]؛ [[هنر اتیوپی]]؛ [[هنر سودان]]؛ [[هنر گرجستان]]؛ [[هنر تاجیکستان]]؛ [[هنر بنگلادش]]؛ [[هنر قزاقستان]]؛ [[هنر سریلانکا]]؛ [[هنر اردن]]
 == پاورقی ==
@@ خط ۵۰۵: / خط ۴۸۸: @@
 == کتابشناسی ==
 <references />

Mahdi: /* تاریخ هنر ژاپن */

2024-07-08T09:46:15Z

تاریخ هنر ژاپن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۶
خط ۶:		خط ۶:

	==== هنر ژاپن تا قبل از دوران باستان ====		==== هنر ژاپن تا قبل از دوران باستان ====
			[[پرونده:Yayoi doki.jpg\|بندانگشتی\|Yayoi doki - برگرفته از سایت wikipedia - قابل بازیابی از: https://en.wikipedia.org/wiki/Yayoi_pottery]]
	چنان که در مبحث مربوط به [[نظام فرهنگی ژاپن]] دیدیم، [[ژاپن]] در اواسط قرن سوم و خیلی دیر پای به دوارن باستان گذاشت و دلیل عمده آن هم جزیره‌ای بودن و انزوای این کشور و عدم داشتن مرز خشکی با کشورهای دیگر بود. با این همه در دوران پیش از باستان و در دوران ما قبل تاریخ این کشور ما با کشفیاتی روبرو هستیم که باید به آن‌ها هنر اطلاق کرد. نخستین این کشفیات متعلق به [[دوره جومون]] و سفالینه‌هایی است که جومون (縄文土器/Jōmon doki) نامیده می‌شود. جومون به معنی نقش ریسمان است که این نقش‌ها با فشردن و چرخاندن ریسمان روی سفال‌ها قبل از پخت و خشک کردن ایجاد می‌شد. هر چند شبهاتی در مورد عدم ارتباط [[ژاپن]] با کشورهای دیگر در این دوره مطرح شده است،<ref name=":0">Tanaka, H (2013). Nihon bijutsu zenshi Sekai kara mita mēsaku no kēfu. Kōdansha gakujutsu bunko. P57.</ref> اما غالبا گفته می‌شود، تا قبل از دوران باستان [[ژاپن]] به خاطر عدم ارتباط با جهان خارج هنر خاص خود را توسعه بخشید. قدیمی‌ترین سفالینه‌های [[دوره جومون\|جومون]] کشف شده متعلق به 12 هزار سال پیشند و از این حیث قدیمی‌ترین سفالینه‌های کشف شده در جهان هم به حساب می‌آیند.<ref name=":0" />		چنان که در مبحث مربوط به [[نظام فرهنگی ژاپن]] دیدیم، [[ژاپن]] در اواسط قرن سوم و خیلی دیر پای به دوارن باستان گذاشت و دلیل عمده آن هم جزیره‌ای بودن و انزوای این کشور و عدم داشتن مرز خشکی با کشورهای دیگر بود. با این همه در دوران پیش از باستان و در دوران ما قبل تاریخ این کشور ما با کشفیاتی روبرو هستیم که باید به آن‌ها هنر اطلاق کرد. نخستین این کشفیات متعلق به [[دوره جومون]] و سفالینه‌هایی است که جومون (縄文土器/Jōmon doki) نامیده می‌شود. جومون به معنی نقش ریسمان است که این نقش‌ها با فشردن و چرخاندن ریسمان روی سفال‌ها قبل از پخت و خشک کردن ایجاد می‌شد. هر چند شبهاتی در مورد عدم ارتباط [[ژاپن]] با کشورهای دیگر در این دوره مطرح شده است،<ref name=":0">Tanaka, H (2013). Nihon bijutsu zenshi Sekai kara mita mēsaku no kēfu. Kōdansha gakujutsu bunko. P57.</ref> اما غالبا گفته می‌شود، تا قبل از دوران باستان [[ژاپن]] به خاطر عدم ارتباط با جهان خارج هنر خاص خود را توسعه بخشید. قدیمی‌ترین سفالینه‌های [[دوره جومون\|جومون]] کشف شده متعلق به 12 هزار سال پیشند و از این حیث قدیمی‌ترین سفالینه‌های کشف شده در جهان هم به حساب می‌آیند.<ref name=":0" />

خط ۷۹:		خط ۸۰:

	==== [[هنر ژاپن در دوران معاصر]] ====		==== [[هنر ژاپن در دوران معاصر]] ====
			[[پرونده:Rikugun shikan gakkō.jpg\|بندانگشتی\|350x350پیکسل\|Rikugun shikan gakkō - برگرفته از سایت wikipedia - قابل بازیابی از: https://de.m.wikipedia.org/wiki/Datei:Rikugun_Shikan_Gakko_1907.jpg]]
	هنگامی که صحبت از هنر معاصر می‌شود، منظور هنر بعد از جنگ جهانی دوم است. با این همه اگر دقیق‌تر بخواهیم بگوییم، فاصله بین شکل گیری و فعالیت گروه‌ هنری‌ انجمن هنری گوتای (具体美術協会/Gutai Bijutsu Kyōkai) در اواسط دهه 1950 تا فعالیت جنبش‌هایی ضد هنری چون نئودادا (ネオダダ/Neo Dada) در اوایل دهه 1960 را می‌توانیم دوره‌‌ی سر آغاز هنر معاصر [[ژاپن]] به حساب آوریم چرا که در این دوره شاهد شروع خلق آثار خاص این کشور هستیم. خاص که می‌گوییم، منظورمان چیزهای جدید و یا عجیب و غریب نیست بلکه آنچه پدید آمد به لحاظ ماهیت احساسی متفاوت از هنر غربی القا می‌کرد.		هنگامی که صحبت از هنر معاصر می‌شود، منظور هنر بعد از جنگ جهانی دوم است. با این همه اگر دقیق‌تر بخواهیم بگوییم، فاصله بین شکل گیری و فعالیت گروه‌ هنری‌ انجمن هنری گوتای (具体美術協会/Gutai Bijutsu Kyōkai) در اواسط دهه 1950 تا فعالیت جنبش‌هایی ضد هنری چون نئودادا (ネオダダ/Neo Dada) در اوایل دهه 1960 را می‌توانیم دوره‌‌ی سر آغاز هنر معاصر [[ژاپن]] به حساب آوریم چرا که در این دوره شاهد شروع خلق آثار خاص این کشور هستیم. خاص که می‌گوییم، منظورمان چیزهای جدید و یا عجیب و غریب نیست بلکه آنچه پدید آمد به لحاظ ماهیت احساسی متفاوت از هنر غربی القا می‌کرد.

خط ۲۳۴:		خط ۲۳۶:

	=== [[باغ ژاپنی]] ===		=== [[باغ ژاپنی]] ===
			[[پرونده:Shinsen en.jpg\|بندانگشتی\|350x350پیکسل\|باغ Shinsen en - برگرفته از سایت sakura-house - قابل بازیابی از: https://www.sakura-house.com/sakura_tips/discovering-kyoto-shinsen-en-garden]]
	[[باغ ژاپنی]] یکی دیگر از مظاهر هنر و [[فرهنگ ژاپنی\|فرهنگ ژاپن]] است که از دوران مدرن به بعد گستره‌اش از مرزهای [[ژاپن]] فراتر رفت و امروزه تقریبا در سراسر جهان می‌توان باغ‌های ساخته شده به تقلید از باغ آرایی ژاپنی را مشاهده کرد. [[باغ ژاپنی]] به باغ‌هایی گفته می‌شود که بر پایه [[معماری در ژاپن\|معماری]] و عناصر تشکیل دهنده آن از جمله برکه‌های کم عمق فاقد شکل هندسی، پله‌های سنگی، نرده‌های خیزرانی، پل‌های چوبی یا سنگی، جزایر مصنوعی پوشیده با گل و گیاه و... در محدوده سرزمین [[ژاپن]] و یا با تقلید از آن در خارج از مرزهای این کشور ساخته شده یا می‌شود.		[[باغ ژاپنی]] یکی دیگر از مظاهر هنر و [[فرهنگ ژاپنی\|فرهنگ ژاپن]] است که از دوران مدرن به بعد گستره‌اش از مرزهای [[ژاپن]] فراتر رفت و امروزه تقریبا در سراسر جهان می‌توان باغ‌های ساخته شده به تقلید از باغ آرایی ژاپنی را مشاهده کرد. [[باغ ژاپنی]] به باغ‌هایی گفته می‌شود که بر پایه [[معماری در ژاپن\|معماری]] و عناصر تشکیل دهنده آن از جمله برکه‌های کم عمق فاقد شکل هندسی، پله‌های سنگی، نرده‌های خیزرانی، پل‌های چوبی یا سنگی، جزایر مصنوعی پوشیده با گل و گیاه و... در محدوده سرزمین [[ژاپن]] و یا با تقلید از آن در خارج از مرزهای این کشور ساخته شده یا می‌شود.

خط ۲۳۹:		خط ۲۴۲:

	همان طور که در مباحث پیشین اشاره شد، در [[دوره کاماکورا\|دوران کاماکورا]] و [[دوره موروماچی\|موروماچی]] تأثیر ذن بر هنر و [[فرهنگ ژاپنی\|فرهنگ ژاپن]] بسیار پر رنگ شد که این مسأله در مورد [[باغ ژاپنی\|باغ‌های ژاپنی]] هم صادق بود. بارزترین نمود این تأثیر ساخت باغ‌هایی بود که در آن با استفاده از سنگ و ماسه سفید فضایی ملهم از آیین ذن خلق می‌کردند. این سبک از باغ آرایی که بعدا با عنوان کاره‌سانسویی (枯山水/Kare sansui) شناخته شد، به یکی از شناخته شده‌ترین نمادهای فرهنگ و هنر ژاپن بدل شد. در این نوع باغ که در جهان با نام باغ سنگی و گاها باغ ذن هم شناخته می‌شود، از برکه و آب استفاده نمی‌شود و به جای آن با استفاده از سنگ و ماسه سعی در نمایش آب و برکه می‌کنند. باغ سنگی معبد ریوآنجی (竜安寺/Ryōanji) نمونه‌ای برجسته از باغ‌های سنگی این دوران است.		همان طور که در مباحث پیشین اشاره شد، در [[دوره کاماکورا\|دوران کاماکورا]] و [[دوره موروماچی\|موروماچی]] تأثیر ذن بر هنر و [[فرهنگ ژاپنی\|فرهنگ ژاپن]] بسیار پر رنگ شد که این مسأله در مورد [[باغ ژاپنی\|باغ‌های ژاپنی]] هم صادق بود. بارزترین نمود این تأثیر ساخت باغ‌هایی بود که در آن با استفاده از سنگ و ماسه سفید فضایی ملهم از آیین ذن خلق می‌کردند. این سبک از باغ آرایی که بعدا با عنوان کاره‌سانسویی (枯山水/Kare sansui) شناخته شد، به یکی از شناخته شده‌ترین نمادهای فرهنگ و هنر ژاپن بدل شد. در این نوع باغ که در جهان با نام باغ سنگی و گاها باغ ذن هم شناخته می‌شود، از برکه و آب استفاده نمی‌شود و به جای آن با استفاده از سنگ و ماسه سعی در نمایش آب و برکه می‌کنند. باغ سنگی معبد ریوآنجی (竜安寺/Ryōanji) نمونه‌ای برجسته از باغ‌های سنگی این دوران است.
			[[پرونده:Horyu-ji.jpg\|بندانگشتی\|350x350پیکسل\|Horyu-ji - برگرفته از سایت wikipedia - قابل بازیابی از: https://en.wikipedia.org/wiki/H%C5%8Dry%C5%AB-ji]]
	در دوره فرهنگ مومویاما، از یک طرف شاهد ساخته شدن باغ‌های بزرگ و با شکوه در برخی از قلعه‌ها از جمله قلعه نیجو (二条城/Nijō jō) هستیم و از سوی دیگر با باغچه‌های اتاق‌های چای روبرو هستیم که فضای کوچکی را مورد استفاده قرار می‌دادند. در [[دوره ادو]] با قرار دادن اتاق پذیرایی یا شوئین و نیز اتاق چای در کنار باغ‌ها و نیز ایجاد معابر درون باغ، آن را نه تنها به فضایی برای تماشا که فضایی برای گشتن و لذت بردن بدل کردند. در واقع تا این زمان بیشتر [[باغ ژاپنی\|باغ‌های ژاپنی]] فضایی برای تماشا بودند و در [[دوره ادو]] است که آن‌ها عموما به مکانی برای تفریح و گشت و گذار بدل شدند. در این دوره نه تنها در [[دوره ادو\|ادو]] که در امیرنشین‌ها هم باغ‌هایی بزرگ با رویکرد جدید جایی برای گشتن و تفریح ایجاد شد که امروزه به عنوان پارک عمومی بر جای مانده‌اند.		در دوره فرهنگ مومویاما، از یک طرف شاهد ساخته شدن باغ‌های بزرگ و با شکوه در برخی از قلعه‌ها از جمله قلعه نیجو (二条城/Nijō jō) هستیم و از سوی دیگر با باغچه‌های اتاق‌های چای روبرو هستیم که فضای کوچکی را مورد استفاده قرار می‌دادند. در [[دوره ادو]] با قرار دادن اتاق پذیرایی یا شوئین و نیز اتاق چای در کنار باغ‌ها و نیز ایجاد معابر درون باغ، آن را نه تنها به فضایی برای تماشا که فضایی برای گشتن و لذت بردن بدل کردند. در واقع تا این زمان بیشتر [[باغ ژاپنی\|باغ‌های ژاپنی]] فضایی برای تماشا بودند و در [[دوره ادو]] است که آن‌ها عموما به مکانی برای تفریح و گشت و گذار بدل شدند. در این دوره نه تنها در [[دوره ادو\|ادو]] که در امیرنشین‌ها هم باغ‌هایی بزرگ با رویکرد جدید جایی برای گشتن و تفریح ایجاد شد که امروزه به عنوان پارک عمومی بر جای مانده‌اند.

خط ۲۶۶:		خط ۲۶۹:

	==== [[مراسم چای در ژاپن]] ====		==== [[مراسم چای در ژاپن]] ====
			[[پرونده:مراسم چای ژاپن.jpg\|بندانگشتی\|350x350پیکسل\|مراسم چای ژاپن - برگرفته از سایت چطور - قابل بازیابی از: https://www.chetor.com/254687-%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D9%85-%DA%86%D8%A7%DB%8C-%DA%98%D8%A7%D9%BE%D9%86%DB%8C/]]
	چادو یا آن طور که امروزه می‌گویند، سادو، از آن دسته هنرهایی است که علاوه بر حضور در زندگی روزانه، امروزه به عنوان یکی از عناصر اصیل [[فرهنگ ژاپنی\|فرهنگ]] و هنر [[ژاپن]] در جهان هم شناخته می‌شود. هر چند گزارش‌هایی مربوط به دوره هیان مبنی بر آورن چای از [[چین]] و استفاده از آن به عنوان دارو وجود دارد، اما در [[دوره کاماکورا\|دوران کاماکورا]] بود که اِیسای یعنی راهبی [[آیین بودا در ژاپن\|بودایی]] که آیین ذن را از [[چین]] به [[ژاپن]] آورد، چای را هم آورد و آن را در کشورش کشت کرد. با کاشت چای رسم چای نوشی هم در [[ژاپن]] پای گرفت و با تقدیم چای و کتابی موسوم به «یادداشت‌های رشد چای نوشی» (『喫茶養生記』/Kissa yōjōki) از سوی ایسای به دربار جنگجویی [[دوره کاماکورا\|کاماکورا]] چای نوشی در میان طبقه حاکم یعنی جنگجویان رواج پیدا کرد.		چادو یا آن طور که امروزه می‌گویند، سادو، از آن دسته هنرهایی است که علاوه بر حضور در زندگی روزانه، امروزه به عنوان یکی از عناصر اصیل [[فرهنگ ژاپنی\|فرهنگ]] و هنر [[ژاپن]] در جهان هم شناخته می‌شود. هر چند گزارش‌هایی مربوط به دوره هیان مبنی بر آورن چای از [[چین]] و استفاده از آن به عنوان دارو وجود دارد، اما در [[دوره کاماکورا\|دوران کاماکورا]] بود که اِیسای یعنی راهبی [[آیین بودا در ژاپن\|بودایی]] که آیین ذن را از [[چین]] به [[ژاپن]] آورد، چای را هم آورد و آن را در کشورش کشت کرد. با کاشت چای رسم چای نوشی هم در [[ژاپن]] پای گرفت و با تقدیم چای و کتابی موسوم به «یادداشت‌های رشد چای نوشی» (『喫茶養生記』/Kissa yōjōki) از سوی ایسای به دربار جنگجویی [[دوره کاماکورا\|کاماکورا]] چای نوشی در میان طبقه حاکم یعنی جنگجویان رواج پیدا کرد.

خط ۳۰۷:		خط ۳۱۱:

	==== [[صنایع دستی در ژاپن]] ====		==== [[صنایع دستی در ژاپن]] ====
			[[پرونده:Shikki.webp\|بندانگشتی\|350x350پیکسل\|سبک لاک‌زنی Shikki - برگرفته از سایت globalkitchenjapan - قابل بازیابی از: https://www.globalkitchenjapan.com/blogs/articles/how-to-take-care-of-japanese-traditional-shikki-lacquerware]]
	[[صنایع دستی در ژاپن]] بسیار متنوع و گسترده هستند و نمی‌توان در این مختصر به معرفی همه آن‌ها پرداخت. بنابراین در اینجا تنها به معرفی چند تایی از این هنرها می‌پردازیم که نام و آوازه‌ای بیش از بقیه پیدا کرده‌اند. ذکر این نکته هم ضروری است که خود سفالگری هم جزو [[صنایع دستی در ژاپن\|صنایع دستی]] به حساب می‌آید، اما نظر به اهمیتش آن را پیشتر جداگانه معرفی کردیم.		[[صنایع دستی در ژاپن]] بسیار متنوع و گسترده هستند و نمی‌توان در این مختصر به معرفی همه آن‌ها پرداخت. بنابراین در اینجا تنها به معرفی چند تایی از این هنرها می‌پردازیم که نام و آوازه‌ای بیش از بقیه پیدا کرده‌اند. ذکر این نکته هم ضروری است که خود سفالگری هم جزو [[صنایع دستی در ژاپن\|صنایع دستی]] به حساب می‌آید، اما نظر به اهمیتش آن را پیشتر جداگانه معرفی کردیم.

خط ۴۴۷:		خط ۴۵۲:

	==== [[موج نو سینمای ژاپن]] ====		==== [[موج نو سینمای ژاپن]] ====
			[[پرونده:ABoutDeSouffle.jpg\|بندانگشتی\|350x350پیکسل\|فیلم À bout de soufflé - برگرفته از سایت dff.film - قابل بازیابی از: https://www.dff.film/streamingtipp/a-bout-de-souffle/]]
	موج نو [[سینمای فرانسه]] جنبشی در [[سینمای ژاپن\|سینمای این کشور]] است که در اواخر دهه 1950 با هدایت منتقدان جوان [[سینمای ژاپن\|سینما]] شکل گرفت و بر سینمای سایر نقاط جهان هم تأثیر گذاشت. از فیلم‌سازان مطرح این موج، می‌توان ژان لوک گدار (Jean-Luc Godard(1930- )) را نام برد که اولین فیلم بلند او یعنی «از نفس افتاده» (À bout de soufflé) نمونه عالی از گرایش این جریان جدید بود. این فیلم سپتامبر 1960 در [[ژاپن]] به نمایش در آمد و تأثیر بسیار زیادی بر سینماگران جوان ژاپنی به جای گذاشت. نمایش این فیلم‌ها و بطور کلی تأثیر موج نوی سینمای فرانسه باعث ایجاد جنبشی در شرکت سینمایی شوچیکو شد که از آن با نام نول ویج شوچیکو (松竹ヌーベルバーグ/Shōchiku nuberubagu) نام برده می‌شود<ref>Satō, T (2006). Nihon eigashi 3. [https://www.iwanami.co.jp/english/ Iwanami shoten]. P15.</ref>. شروع موج شوچیکو را از فیلم «داستان ظالمانه جوانی» (『青春残酷物語』/Seishun Zankoku Monogatari) ناگیسا اوشیما می‌دانند.		موج نو [[سینمای فرانسه]] جنبشی در [[سینمای ژاپن\|سینمای این کشور]] است که در اواخر دهه 1950 با هدایت منتقدان جوان [[سینمای ژاپن\|سینما]] شکل گرفت و بر سینمای سایر نقاط جهان هم تأثیر گذاشت. از فیلم‌سازان مطرح این موج، می‌توان ژان لوک گدار (Jean-Luc Godard(1930- )) را نام برد که اولین فیلم بلند او یعنی «از نفس افتاده» (À bout de soufflé) نمونه عالی از گرایش این جریان جدید بود. این فیلم سپتامبر 1960 در [[ژاپن]] به نمایش در آمد و تأثیر بسیار زیادی بر سینماگران جوان ژاپنی به جای گذاشت. نمایش این فیلم‌ها و بطور کلی تأثیر موج نوی سینمای فرانسه باعث ایجاد جنبشی در شرکت سینمایی شوچیکو شد که از آن با نام نول ویج شوچیکو (松竹ヌーベルバーグ/Shōchiku nuberubagu) نام برده می‌شود<ref>Satō, T (2006). Nihon eigashi 3. [https://www.iwanami.co.jp/english/ Iwanami shoten]. P15.</ref>. شروع موج شوچیکو را از فیلم «داستان ظالمانه جوانی» (『青春残酷物語』/Seishun Zankoku Monogatari) ناگیسا اوشیما می‌دانند.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-04-05T13:57:53Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۷
خط ۱۲۸:		خط ۱۲۸:
	همان طور که پیشتر دیدیم، تا دهه 1910 [[نقاشی ژاپن\|نقاشی]] یوگا در [[ژاپن]] عموما متمرکز بر هنر آکادمی متأثر از امپرسیونیسم فرانسه و با محوریت نقاش این سبک سِیکی کورودا بود، هر چند انجمن‌های هنری کوچکی چون انجمن نیکا (二科会/Nika kai) هم بودند که گاه در مقابل این جریان قرار می‌گرفتند، انجمن‌هایی که عموما عمری کوتاه داشتند. بعد از جنگ جهانی اول، هنرمندان ژاپنی زیادی برای تحصیل به اروپا رفتند تا به تحقیق درباره مکتب‌های هنری جدید چون کوبیسم، فوویسم و... بپردازند و همین مسأله موجب ورود این مکتب‌ها به [[ژاپن]] و شکل‌گیری جنبش‌های پیشرو هنری در این کشور شد. برجسته‌ترین این جنبش‌ها جنبشی موسوم به جنبش هنری جدید زمانه تایشو (大正期新興美術運動/Taishō ki shinkō bijutsu undō) است که متأثر از جنبش‌های هنری خارج از کشور به خصوص مکتب دادا و مکتب آینده نگری یا فوتوریسم در فاصله اواخر دهه 1910 تا اواخر نیمه اول دهه 1920 فعالیت داشت. از این جنبش با عنوان جنبش آوانگارد دوره تایشو هم یاد می‌شود.		همان طور که پیشتر دیدیم، تا دهه 1910 [[نقاشی ژاپن\|نقاشی]] یوگا در [[ژاپن]] عموما متمرکز بر هنر آکادمی متأثر از امپرسیونیسم فرانسه و با محوریت نقاش این سبک سِیکی کورودا بود، هر چند انجمن‌های هنری کوچکی چون انجمن نیکا (二科会/Nika kai) هم بودند که گاه در مقابل این جریان قرار می‌گرفتند، انجمن‌هایی که عموما عمری کوتاه داشتند. بعد از جنگ جهانی اول، هنرمندان ژاپنی زیادی برای تحصیل به اروپا رفتند تا به تحقیق درباره مکتب‌های هنری جدید چون کوبیسم، فوویسم و... بپردازند و همین مسأله موجب ورود این مکتب‌ها به [[ژاپن]] و شکل‌گیری جنبش‌های پیشرو هنری در این کشور شد. برجسته‌ترین این جنبش‌ها جنبشی موسوم به جنبش هنری جدید زمانه تایشو (大正期新興美術運動/Taishō ki shinkō bijutsu undō) است که متأثر از جنبش‌های هنری خارج از کشور به خصوص مکتب دادا و مکتب آینده نگری یا فوتوریسم در فاصله اواخر دهه 1910 تا اواخر نیمه اول دهه 1920 فعالیت داشت. از این جنبش با عنوان جنبش آوانگارد دوره تایشو هم یاد می‌شود.

	درگیری‌های [[ژاپن]] در جنگ به خصوص جنگ جهانی دوم اجازه نداد چنین جنبش‌هایی شکوفا شوند و آن‌ها تنها زمینه ساز برای هنر و نقاشی معاصر [[ژاپن]] بعد از جنگ شدند. اگر نگاهی به زندگی شاخص‌ترین نقاشان یوگا در [[ژاپن]] بعد از جنگ بیاندازیم، متوجه می‌شویم سبک‌های هنری که آن‌ها در آن فعالیت کردند بسیار گسترده و تقریبا همانی است که در غرب و بقیه دنیا در دوران معاصر دنبال شده، با این تفاوت که کار آن‌ها عناصری ژاپنی داشته که آن‌ها را ژاپنی می‌کند. برای مثال تسوگوهارو فوجیتا (藤田嗣治/Fujita Tsuguharu(1886-1968)) که در دوره تایشو به پاریس رفت و تابعیت فرانسه را هم پذیرفت، از نقاشان مکتب پاریس به حساب می‌آید. برخی از این هنرمندان معاصر هم خود جنبش‌های هنری نوینی راه انداختند که برای نمونه می‌توان به جنبش سوپرفلت (スーパーフラット/Super flat) اشاره کرد، جنبشی که توسط تاکاشی موراکامی (村上隆/Murakami Takashi(1962- )) و متأثر از [[مانگای ژاپنی\|مانگا]] و [[انیمه در ژاپن\|انیمه ژاپنی]] شکل گرفت.		درگیری‌های [[ژاپن]] در جنگ به خصوص جنگ جهانی دوم اجازه نداد چنین جنبش‌هایی شکوفا شوند و آن‌ها تنها زمینه ساز برای هنر و نقاشی معاصر [[ژاپن]] بعد از جنگ شدند. اگر نگاهی به زندگی شاخص‌ترین نقاشان یوگا در [[ژاپن]] بعد از جنگ بیاندازیم، متوجه می‌شویم سبک‌های هنری که آن‌ها در آن فعالیت کردند بسیار گسترده و تقریبا همانی است که در غرب و بقیه دنیا در دوران معاصر دنبال شده، با این تفاوت که کار آن‌ها عناصری ژاپنی داشته که آن‌ها را ژاپنی می‌کند. برای مثال تسوگوهارو فوجیتا (藤田嗣治/Fujita Tsuguharu(1886-1968)) که در دوره تایشو به [[پاریس]] رفت و تابعیت فرانسه را هم پذیرفت، از نقاشان مکتب پاریس به حساب می‌آید. برخی از این هنرمندان معاصر هم خود جنبش‌های هنری نوینی راه انداختند که برای نمونه می‌توان به جنبش سوپرفلت (スーパーフラット/Super flat) اشاره کرد، جنبشی که توسط تاکاشی موراکامی (村上隆/Murakami Takashi(1962- )) و متأثر از [[مانگای ژاپنی\|مانگا]] و [[انیمه در ژاپن\|انیمه ژاپنی]] شکل گرفت.

	==== [[مشاهیر نقاشی ژاپن]] ====		==== [[مشاهیر نقاشی ژاپن]] ====
خط ۴۴۷:		خط ۴۴۷:

	==== [[موج نو سینمای ژاپن]] ====		==== [[موج نو سینمای ژاپن]] ====
	موج نو سینمای فرانسه جنبشی در [[سینمای ژاپن\|سینمای این کشور]] است که در اواخر دهه 1950 با هدایت منتقدان جوان [[سینمای ژاپن\|سینما]] شکل گرفت و بر سینمای سایر نقاط جهان هم تأثیر گذاشت. از فیلم‌سازان مطرح این موج، می‌توان ژان لوک گدار (Jean-Luc Godard(1930- )) را نام برد که اولین فیلم بلند او یعنی «از نفس افتاده» (À bout de soufflé) نمونه عالی از گرایش این جریان جدید بود. این فیلم سپتامبر 1960 در [[ژاپن]] به نمایش در آمد و تأثیر بسیار زیادی بر سینماگران جوان ژاپنی به جای گذاشت. نمایش این فیلم‌ها و بطور کلی تأثیر موج نوی سینمای فرانسه باعث ایجاد جنبشی در شرکت سینمایی شوچیکو شد که از آن با نام نول ویج شوچیکو (松竹ヌーベルバーグ/Shōchiku nuberubagu) نام برده می‌شود<ref>Satō, T (2006). Nihon eigashi 3. [https://www.iwanami.co.jp/english/ Iwanami shoten]. P15.</ref>. شروع موج شوچیکو را از فیلم «داستان ظالمانه جوانی» (『青春残酷物語』/Seishun Zankoku Monogatari) ناگیسا اوشیما می‌دانند.		موج نو [[سینمای فرانسه]] جنبشی در [[سینمای ژاپن\|سینمای این کشور]] است که در اواخر دهه 1950 با هدایت منتقدان جوان [[سینمای ژاپن\|سینما]] شکل گرفت و بر سینمای سایر نقاط جهان هم تأثیر گذاشت. از فیلم‌سازان مطرح این موج، می‌توان ژان لوک گدار (Jean-Luc Godard(1930- )) را نام برد که اولین فیلم بلند او یعنی «از نفس افتاده» (À bout de soufflé) نمونه عالی از گرایش این جریان جدید بود. این فیلم سپتامبر 1960 در [[ژاپن]] به نمایش در آمد و تأثیر بسیار زیادی بر سینماگران جوان ژاپنی به جای گذاشت. نمایش این فیلم‌ها و بطور کلی تأثیر موج نوی سینمای فرانسه باعث ایجاد جنبشی در شرکت سینمایی شوچیکو شد که از آن با نام نول ویج شوچیکو (松竹ヌーベルバーグ/Shōchiku nuberubagu) نام برده می‌شود<ref>Satō, T (2006). Nihon eigashi 3. [https://www.iwanami.co.jp/english/ Iwanami shoten]. P15.</ref>. شروع موج شوچیکو را از فیلم «داستان ظالمانه جوانی» (『青春残酷物語』/Seishun Zankoku Monogatari) ناگیسا اوشیما می‌دانند.

	در مرکز این گرایش علاوه بر اوشیما دو کارگردان جوان دیگر هم وجود دارند؛ یوشی‌شیگه یوشیدا (吉田義重/Yoshida yoshishige(1933- )) و ماساهیرو شینودا (篠田正浩/Shinoda masahiro(1931- )). با کناره گیری اوشیما و فیلمنامه نویس او از شوچیکو و کناره گیری و مستقل شدن یوشیدا و شینودا در سال‌های بعد، جریان نول ویج شوچیکو، چندان ادامه نیافت، اما این جریان در دل جریان بزرگتری به نام [[موج نو سینمای ژاپن]] قرار گرفت که تا دهه 1970 ادامه داشت.		در مرکز این گرایش علاوه بر اوشیما دو کارگردان جوان دیگر هم وجود دارند؛ یوشی‌شیگه یوشیدا (吉田義重/Yoshida yoshishige(1933- )) و ماساهیرو شینودا (篠田正浩/Shinoda masahiro(1931- )). با کناره گیری اوشیما و فیلمنامه نویس او از شوچیکو و کناره گیری و مستقل شدن یوشیدا و شینودا در سال‌های بعد، جریان نول ویج شوچیکو، چندان ادامه نیافت، اما این جریان در دل جریان بزرگتری به نام [[موج نو سینمای ژاپن]] قرار گرفت که تا دهه 1970 ادامه داشت.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-04-02T05:07:38Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۰۷
خط ۲۴۷:		خط ۲۴۷:
	قدیمی‌ترین آثار پیکر تراشی در [[ژاپن]] مربوط به [[دوره جومون]] است. از اواسط [[دوره جومون]] به بعد ما شاهد تندیس‌های گلی به شکل انسان با شکل‌هایی فرا واقعی هستیم. برای نمونه یکی از این تندیس‌ها که مشهور به مجسمه قلب شکل (ハート形土偶/Hātogata dogū) است، صورتی به شکل قلب دارد. بعد از تندیس‌های گلی جومون، برخی سفال‌های هانیوا متعلق به [[دوره کوفون]] دارای اشکالی واقعی از انسان و حیوان بودند. همان طور که در ابتدای فصل هم اشاره شد، هر چند شبهاتی در مورد عدم ارتباط [[ژاپن]] با کشورهای دیگر در دوران قبل باستان مطرح شده است،<ref>Tanaka, H (2013). Nihon bijutsu zenshi Sekai kara mita mēsaku no kēfu. Kōdansha gakujutsu bunko. P57.</ref> اما شاید بتوان گفت تا پیش از آمدن [[آیین بودا در ژاپن\|آیین بودایی]] و تأثیر گسترده‌اش بر هنر [[ژاپن]] این کشور با ساخت تندیس‌های گلی جومون و بعد هم هانیوا هنر پیکرتراشی خاص خودش را توسعه داد.		قدیمی‌ترین آثار پیکر تراشی در [[ژاپن]] مربوط به [[دوره جومون]] است. از اواسط [[دوره جومون]] به بعد ما شاهد تندیس‌های گلی به شکل انسان با شکل‌هایی فرا واقعی هستیم. برای نمونه یکی از این تندیس‌ها که مشهور به مجسمه قلب شکل (ハート形土偶/Hātogata dogū) است، صورتی به شکل قلب دارد. بعد از تندیس‌های گلی جومون، برخی سفال‌های هانیوا متعلق به [[دوره کوفون]] دارای اشکالی واقعی از انسان و حیوان بودند. همان طور که در ابتدای فصل هم اشاره شد، هر چند شبهاتی در مورد عدم ارتباط [[ژاپن]] با کشورهای دیگر در دوران قبل باستان مطرح شده است،<ref>Tanaka, H (2013). Nihon bijutsu zenshi Sekai kara mita mēsaku no kēfu. Kōdansha gakujutsu bunko. P57.</ref> اما شاید بتوان گفت تا پیش از آمدن [[آیین بودا در ژاپن\|آیین بودایی]] و تأثیر گسترده‌اش بر هنر [[ژاپن]] این کشور با ساخت تندیس‌های گلی جومون و بعد هم هانیوا هنر پیکرتراشی خاص خودش را توسعه داد.

	با ورود به [[دوره آسوکا\|دوران آسوکا]]، همراه با [[آیین بودا در ژاپن\|آیین بودایی]] تندیس‌های بودا و فن ساخت آن‌ها هم خیلی زود به [[ژاپن]] وارد و با محوریت استادان تورای‌جین تندیس‌های بودایی زیادی در این کشور ساخته شد. از این زمان به بعد پیکرتراشی تندیس بودا وجه غالب پیکرتراشی ژاپنی شد که در [[دوره نارا]] به اوج خود رسید. روش‌های پیکرتراشی هم که کنده‌کاری چوب، ذوب و ریخته‌گری فلزات، [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه سازی]] با گل رس و روش کانشیتسو (乾漆/Kanshitsu) یا لاک خشک بود، همگی بعد از انتقال به [[ژاپن]] بسیار پیشرفت کردند. کانشیتو نوعی [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه سازی]] با استفاده از پارچه‌های کنفی و لاک کاری بود. در زمینه نشان دادن احساسات هم بر خلاف تندیس‌های بودایی [[دوره نارا\|نارا]] که تنها لبخندی باستانی بر لب داشتند، در تندیس‌های نارا احساساتی نظیر وقار، آرامش، معنویت، خشم و... به زیبایی نشان داده شده است. از آثار مطرح این دوره می‌توان به تندیس نشسته مفرغی زراندود بودای درمانگر یا یاکوشی نیورای (薬師如来/Yakushi nyorai) اشاره کرد که در دو طرفش تندیس نشسته دو بوداسف آفتاب و مهتاب قرار دارند.<ref>بیکر، استنلی (1384). هنر ژاپن. ترجمه نسترن پاشايی. [https://matnpub.ir/ انتشارات فرهنگستان هنر]. ص63.</ref> همچنین تندیس بزرگ بودای [[دوره نارا\|نارا]] هم در این دوره ساخته شد. این تندیس که ارتفاعش 16 و قطر پایینش 20 متر است، توسط کونیناکا نو کیمیماور (国中公麻呂/Kuninaka no Kimimaro(?-774)) در طی 7 سال ساخته و در 752 کامل شد.		با ورود به [[دوره آسوکا\|دوران آسوکا]]، همراه با [[آیین بودا در ژاپن\|آیین بودایی]] تندیس‌های بودا و فن ساخت آن‌ها هم خیلی زود به [[ژاپن]] وارد و با محوریت استادان تورای‌جین تندیس‌های بودایی زیادی در این کشور ساخته شد. از این زمان به بعد پیکرتراشی تندیس بودا وجه غالب پیکرتراشی ژاپنی شد که در [[دوره نارا]] به اوج خود رسید. روش‌های پیکرتراشی هم که کنده‌کاری چوب، ذوب و ریخته‌گری فلزات، [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه سازی]] با گل رس و روش کانشیتسو (乾漆/Kanshitsu) یا لاک خشک بود، همگی بعد از انتقال به [[ژاپن]] بسیار پیشرفت کردند. کانشیتو نوعی [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه سازی]] با استفاده از پارچه‌های کنفی و لاک کاری بود. در زمینه نشان دادن احساسات هم بر خلاف تندیس‌های بودایی [[دوره نارا\|نارا]] که تنها لبخندی باستانی بر لب داشتند، در تندیس‌های نارا احساساتی نظیر وقار، آرامش، معنویت، خشم و... به زیبایی نشان داده شده است. از آثار مطرح این دوره می‌توان به تندیس نشسته مفرغی زراندود بودای درمانگر یا یاکوشی نیورای (薬師如来/Yakushi nyorai) اشاره کرد که در دو طرفش تندیس نشسته دو بوداسف آفتاب و مهتاب قرار دارند.<ref>بیکر، استنلی (1384). هنر ژاپن. ترجمه نسترن پاشايی. [https://matnpub.ir/ انتشارات فرهنگستان هنر]. ص63.</ref> همچنین تندیس بزرگ بودای [[دوره نارا\|نارا]] هم در این دوره ساخته شد. این تندیس که ارتفاعش 16 و [[قطر]] پایینش 20 متر است، توسط کونیناکا نو کیمیماور (国中公麻呂/Kuninaka no Kimimaro(?-774)) در طی 7 سال ساخته و در 752 کامل شد.

	در [[دوره هیان]] دو روش لاک خشک و [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه‌سازی]] با گل رس محو شدند، اما کنده کاری چوب بسیار رونق گرفت. ویژگی بارز این تندیس‌های چوبی تراشیده شدن از یک قطعه یکپارچه چوب در انداز‌ه‌ای بزرگتر از اندازه طبیعی بود که تعداد زیادی از آن‌ها هم با لاک روی چوب و رنگ تزئین شده بودند. در نیمه دوم [[دوره هیان]] و با روند [[ژاپنی کردن فرهنگ بیگانه\|ژاپنی شدن فرهنگ]] و هنر جذب شده از [[چین]]، روش‌های پیکرتراشی هم به تدریج کاملا ژاپنی شدند. هنرمندی که در این [[ژاپنی کردن فرهنگ بیگانه\|ژاپنی کردن]] نقش زیادی داشت پیکرتراشی به نام جوچو (定朝/Jōchō(?-1057)) است که در نیمه اول قرن یازدهم فعالیت می‌کرد. اتفاق دیگر که در [[دوره هیان]] افتاد، این بود که متأثر از پیکرتراشی بودایی برای نخستین بار تندیس‌هایی از ایزدان [[شینتو در ژاپن\|آیین شینتو]] هم تراشیده شد.		در [[دوره هیان]] دو روش لاک خشک و [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه‌سازی]] با گل رس محو شدند، اما کنده کاری چوب بسیار رونق گرفت. ویژگی بارز این تندیس‌های چوبی تراشیده شدن از یک قطعه یکپارچه چوب در انداز‌ه‌ای بزرگتر از اندازه طبیعی بود که تعداد زیادی از آن‌ها هم با لاک روی چوب و رنگ تزئین شده بودند. در نیمه دوم [[دوره هیان]] و با روند [[ژاپنی کردن فرهنگ بیگانه\|ژاپنی شدن فرهنگ]] و هنر جذب شده از [[چین]]، روش‌های پیکرتراشی هم به تدریج کاملا ژاپنی شدند. هنرمندی که در این [[ژاپنی کردن فرهنگ بیگانه\|ژاپنی کردن]] نقش زیادی داشت پیکرتراشی به نام جوچو (定朝/Jōchō(?-1057)) است که در نیمه اول قرن یازدهم فعالیت می‌کرد. اتفاق دیگر که در [[دوره هیان]] افتاد، این بود که متأثر از پیکرتراشی بودایی برای نخستین بار تندیس‌هایی از ایزدان [[شینتو در ژاپن\|آیین شینتو]] هم تراشیده شد.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-17T04:59:47Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۵۹
خط ۷۶:		خط ۷۶:
	چنان که قبلا گفتیم در زمینه مجسمه سازی هم استادانی از اروپا و به خصوص از ایتالیا به [[ژاپن]] دعوت شدند. [[ژاپن]] خود از گذشته دارای هنر پیکر تراشی بود و شاهکارهای بی نظیری در [[تاریخ هنر ژاپن\|تاریخ هنر این کشور]] خلق شده است. با این همه با دعوت از این استادان هنر مجسمه سازی غربی و به خصوص پیکر تراشی از سنگ و فلزات در [[ژاپن]] توسعه پیدا کرد و شاهکارهایی در دوره میجی خلق شد. در زمینه [[معماری در ژاپن\|معماری]] هم سال 1877 معماری انگلیسی به نام جوسیه کندر (Josiah Conder(1852-1920)) به [[ژاپن]] آمد و شاگردانی تربیت کرد که امروزه آثار خود کندر و شاگردان او در [[ژاپن]] باقی مانده‌اند. هدف حکومت میجی از دعوت از معماران غربی، مدرن کردن [[معماری در ژاپن\|معماری ژاپن]] بود که البته این مدرن کردن بیشتر به معنی غربی کردن [[معماری در ژاپن\|معماری این کشور]] بود.		چنان که قبلا گفتیم در زمینه مجسمه سازی هم استادانی از اروپا و به خصوص از ایتالیا به [[ژاپن]] دعوت شدند. [[ژاپن]] خود از گذشته دارای هنر پیکر تراشی بود و شاهکارهای بی نظیری در [[تاریخ هنر ژاپن\|تاریخ هنر این کشور]] خلق شده است. با این همه با دعوت از این استادان هنر مجسمه سازی غربی و به خصوص پیکر تراشی از سنگ و فلزات در [[ژاپن]] توسعه پیدا کرد و شاهکارهایی در دوره میجی خلق شد. در زمینه [[معماری در ژاپن\|معماری]] هم سال 1877 معماری انگلیسی به نام جوسیه کندر (Josiah Conder(1852-1920)) به [[ژاپن]] آمد و شاگردانی تربیت کرد که امروزه آثار خود کندر و شاگردان او در [[ژاپن]] باقی مانده‌اند. هدف حکومت میجی از دعوت از معماران غربی، مدرن کردن [[معماری در ژاپن\|معماری ژاپن]] بود که البته این مدرن کردن بیشتر به معنی غربی کردن [[معماری در ژاپن\|معماری این کشور]] بود.

	تا پایان دهه 1910 جریان غالب در [[نقاشی ژاپن]]، نقاشی آکادمیک متأثر از امپرسیونیسم فرانسه با محوریت سِیکی کورودا بود. بعد از جنگ جهانی اول، ژاپنی‌های زیادی برای تحصیل و آموختن هنر مدرن غربی به اروپا رفتند. برگشت آن‌ها به [[ژاپن]] و تلاششان برای شکل دادن مکتب‌های گوناگون هنر مدرن را می‌توان به دوران زمینه ساز برای بلوغ مکاتب هنری در [[ژاپن]] تشبیه کرد. با این همه درگیری [[ژاپن]] در جبهه‌های جنگ به خصوص جنگ جهانی دوم فرصت بلوغ این مکاتب هنری را در دوران مدرن و سال‌های قبل از جنگ گرفت، تا عملا این دوران، دوره زمینه ساز برای هنر معاصر [[ژاپن]] در سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم شود.		تا پایان دهه 1910 جریان غالب در [[نقاشی ژاپن]]، نقاشی آکادمیک متأثر از امپرسیونیسم [[فرانسه]] با محوریت سِیکی کورودا بود. بعد از جنگ جهانی اول، ژاپنی‌های زیادی برای تحصیل و آموختن هنر مدرن غربی به اروپا رفتند. برگشت آن‌ها به [[ژاپن]] و تلاششان برای شکل دادن مکتب‌های گوناگون هنر مدرن را می‌توان به دوران زمینه ساز برای بلوغ مکاتب هنری در [[ژاپن]] تشبیه کرد. با این همه درگیری [[ژاپن]] در جبهه‌های جنگ به خصوص جنگ جهانی دوم فرصت بلوغ این مکاتب هنری را در دوران مدرن و سال‌های قبل از جنگ گرفت، تا عملا این دوران، دوره زمینه ساز برای هنر معاصر [[ژاپن]] در سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم شود.

	==== [[هنر ژاپن در دوران معاصر]] ====		==== [[هنر ژاپن در دوران معاصر]] ====

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-04T17:32:39Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۲
خط ۴۳۲:		خط ۴۳۲:

	==== سینمای قبل از جنگ ====		==== سینمای قبل از جنگ ====
	در یک تقسیم بندی تاریخی، [[سینمای ژاپن]] به سینمای قبل از جنگ و سینمای بعد از جنگ تقسیم می‌شود که منظور از آن، جنگ جهانی دوم است که سال 1945 با پذیرش شکست از سوی [[ژاپن]] به پایان رسید. سینمای قبل از جنگ، از سال 1896 تا سال 1945 یعنی نزدیک به پنجاه سال طول کشید که تا اوائل دهه 1930 دوران صامت و بعد از آن دوران ناطقش بود. نخستین فیلم ناطق اصولی [[سینمای ژاپن]]، «مادام و عیال» (『マダムと女房』/Madamu to Nyōbō) به کارگردانی هنوسوکه گوشو (五所平之助/Gosho Heinosuke(1902–1981)) در سال 1931 به نمایش در آمد و بعد از آن به تدریج این سینما به سوی ناطق شدن پیش رفت. اما ناطق شدن در [[سینمای ژاپن]] به نسبت با کندی بیشتری پیش رفت که دلیلی فرهنگی داشت. با پیدایش [[سینمای ژاپن\|سینما]] در همه کشورها کم و بیش کسانی بودند که به شرح فیلم می‌پرداختند که همه آن‌ها تا دهه 1910 از سالن‌های [[سینمای ژاپن\|سینما]] حذف شدند و به جای آن‌ها از میان نویس در فیلم‌ها استفاده شد، اما در مورد [[ژاپن]]، تایوان و کره که مستعمره [[ژاپن]] بودند، این شرح دهندگان [[سینمای ژاپن\|سینما]] تا پایان دوره صامت و صدا دار شدن [[سینمای ژاپن\|سینما]] حضور داشتند. به این شرح دهندگان فیلم در [[سینمای ژاپن]]، بنشی یا کاتسودو بنشی (活動弁士/Katsudō Benshi) می‌گفتند که کار آن‌ها در [[ژاپن]] ارزش گذاری هنری می‌شد. همچنین نام و آوازه بِنشی یکی از عوامل مهم در جذب و کشاندن تماشاگران به [[سینمای ژاپن\|سینما]] محسوب می‌شد که حتی عاملی مهم‌تر از نام هنرپیشه‌ها هم به شمار می‌آمد. بِنشی یکی از ویژگی‌های خاص تاریخ [[سینمای ژاپن]] است.		در یک تقسیم بندی تاریخی، [[سینمای ژاپن]] به سینمای قبل از جنگ و سینمای بعد از جنگ تقسیم می‌شود که منظور از آن، جنگ جهانی دوم است که سال 1945 با پذیرش شکست از سوی [[ژاپن]] به پایان رسید. سینمای قبل از جنگ، از سال 1896 تا سال 1945 یعنی نزدیک به پنجاه سال طول کشید که تا اوائل دهه 1930 دوران صامت و بعد از آن دوران ناطقش بود. نخستین فیلم ناطق اصولی [[سینمای ژاپن]]، «مادام و عیال» (『マダムと女房』/Madamu to Nyōbō) به کارگردانی هنوسوکه گوشو (五所平之助/Gosho Heinosuke(1902–1981)) در سال 1931 به نمایش در آمد و بعد از آن به تدریج این سینما به سوی ناطق شدن پیش رفت. اما ناطق شدن در [[سینمای ژاپن]] به نسبت با کندی بیشتری پیش رفت که دلیلی فرهنگی داشت. با پیدایش [[سینمای ژاپن\|سینما]] در همه کشورها کم و بیش کسانی بودند که به شرح فیلم می‌پرداختند که همه آن‌ها تا دهه 1910 از سالن‌های [[سینمای ژاپن\|سینما]] حذف شدند و به جای آن‌ها از میان نویس در فیلم‌ها استفاده شد، اما در مورد [[ژاپن]]، [[تایوان]] و کره که مستعمره [[ژاپن]] بودند، این شرح دهندگان [[سینمای ژاپن\|سینما]] تا پایان دوره صامت و صدا دار شدن [[سینمای ژاپن\|سینما]] حضور داشتند. به این شرح دهندگان فیلم در [[سینمای ژاپن]]، بنشی یا کاتسودو بنشی (活動弁士/Katsudō Benshi) می‌گفتند که کار آن‌ها در [[ژاپن]] ارزش گذاری هنری می‌شد. همچنین نام و آوازه بِنشی یکی از عوامل مهم در جذب و کشاندن تماشاگران به [[سینمای ژاپن\|سینما]] محسوب می‌شد که حتی عاملی مهم‌تر از نام هنرپیشه‌ها هم به شمار می‌آمد. بِنشی یکی از ویژگی‌های خاص تاریخ [[سینمای ژاپن]] است.

	یکی دیگر از تقسیم‌ بندی‌های [[سینمای ژاپن]] که ویژگی خاصی را بدان داده، تقسیم فیلم‌های سینمایی به دو دسته جیدای‌گکی (時代劇/Jidaigeki) و گندای‌گکی (現代劇/Gendaigeki) است. فیلم‌های جیدای‌گکی، همان طور که از نامش بر می‌آید، فیلم‌هایی است که زمان آن مربوط به دوره‌های [[تاریخ ژاپن]] به خصوص دوره‌های قبل از اصلاحات میجی باشد. اصطلاح فیلم تاریخی هم وجود دارد، اما معمولا فیلم مرتبط با [[تاریخ ژاپن]] را جیدای‌گکی و فیلم‌های مرتبط با تاریخ جهان را فیلم تاریخی می‌گویند. اصطلاح گندای‌گکی هم برای نامیدن فیلم‌های مرتبط با زمان حال حاضر و موضوعات روز بکار می‌رود. اتفاق منحصر به فردی که در ارتباط با این تقسیم بندی در سینمای [[ژاپن]] رخ داد، این بود که منطقه کانتو با محوریت [[توکیو]]، محل احداث استودیوهای ساخت فیلم گندای‌گکی و منطقه کانسای با محوریت شهر کیوتو محل ساخت استودیوهای ساخت فیلم گندای‌گکی شد. چنین تقسیم بندی معمولا در تاریخ سینمای سایر کشورها دیده نمی‌شود.		یکی دیگر از تقسیم‌ بندی‌های [[سینمای ژاپن]] که ویژگی خاصی را بدان داده، تقسیم فیلم‌های سینمایی به دو دسته جیدای‌گکی (時代劇/Jidaigeki) و گندای‌گکی (現代劇/Gendaigeki) است. فیلم‌های جیدای‌گکی، همان طور که از نامش بر می‌آید، فیلم‌هایی است که زمان آن مربوط به دوره‌های [[تاریخ ژاپن]] به خصوص دوره‌های قبل از اصلاحات میجی باشد. اصطلاح فیلم تاریخی هم وجود دارد، اما معمولا فیلم مرتبط با [[تاریخ ژاپن]] را جیدای‌گکی و فیلم‌های مرتبط با تاریخ جهان را فیلم تاریخی می‌گویند. اصطلاح گندای‌گکی هم برای نامیدن فیلم‌های مرتبط با زمان حال حاضر و موضوعات روز بکار می‌رود. اتفاق منحصر به فردی که در ارتباط با این تقسیم بندی در سینمای [[ژاپن]] رخ داد، این بود که منطقه کانتو با محوریت [[توکیو]]، محل احداث استودیوهای ساخت فیلم گندای‌گکی و منطقه کانسای با محوریت شهر کیوتو محل ساخت استودیوهای ساخت فیلم گندای‌گکی شد. چنین تقسیم بندی معمولا در تاریخ سینمای سایر کشورها دیده نمی‌شود.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۰۷
خط ۲۴۷:		خط ۲۴۷:
	قدیمی‌ترین آثار پیکر تراشی در [[ژاپن]] مربوط به [[دوره جومون]] است. از اواسط [[دوره جومون]] به بعد ما شاهد تندیس‌های گلی به شکل انسان با شکل‌هایی فرا واقعی هستیم. برای نمونه یکی از این تندیس‌ها که مشهور به مجسمه قلب شکل (ハート形土偶/Hātogata dogū) است، صورتی به شکل قلب دارد. بعد از تندیس‌های گلی جومون، برخی سفال‌های هانیوا متعلق به [[دوره کوفون]] دارای اشکالی واقعی از انسان و حیوان بودند. همان طور که در ابتدای فصل هم اشاره شد، هر چند شبهاتی در مورد عدم ارتباط [[ژاپن]] با کشورهای دیگر در دوران قبل باستان مطرح شده است،<ref>Tanaka, H (2013). Nihon bijutsu zenshi Sekai kara mita mēsaku no kēfu. Kōdansha gakujutsu bunko. P57.</ref> اما شاید بتوان گفت تا پیش از آمدن [[آیین بودا در ژاپن\|آیین بودایی]] و تأثیر گسترده‌اش بر هنر [[ژاپن]] این کشور با ساخت تندیس‌های گلی جومون و بعد هم هانیوا هنر پیکرتراشی خاص خودش را توسعه داد.		قدیمی‌ترین آثار پیکر تراشی در [[ژاپن]] مربوط به [[دوره جومون]] است. از اواسط [[دوره جومون]] به بعد ما شاهد تندیس‌های گلی به شکل انسان با شکل‌هایی فرا واقعی هستیم. برای نمونه یکی از این تندیس‌ها که مشهور به مجسمه قلب شکل (ハート形土偶/Hātogata dogū) است، صورتی به شکل قلب دارد. بعد از تندیس‌های گلی جومون، برخی سفال‌های هانیوا متعلق به [[دوره کوفون]] دارای اشکالی واقعی از انسان و حیوان بودند. همان طور که در ابتدای فصل هم اشاره شد، هر چند شبهاتی در مورد عدم ارتباط [[ژاپن]] با کشورهای دیگر در دوران قبل باستان مطرح شده است،<ref>Tanaka, H (2013). Nihon bijutsu zenshi Sekai kara mita mēsaku no kēfu. Kōdansha gakujutsu bunko. P57.</ref> اما شاید بتوان گفت تا پیش از آمدن [[آیین بودا در ژاپن\|آیین بودایی]] و تأثیر گسترده‌اش بر هنر [[ژاپن]] این کشور با ساخت تندیس‌های گلی جومون و بعد هم هانیوا هنر پیکرتراشی خاص خودش را توسعه داد.

	با ورود به [[دوره آسوکا\|دوران آسوکا]]، همراه با [[آیین بودا در ژاپن\|آیین بودایی]] تندیس‌های بودا و فن ساخت آن‌ها هم خیلی زود به [[ژاپن]] وارد و با محوریت استادان تورای‌جین تندیس‌های بودایی زیادی در این کشور ساخته شد. از این زمان به بعد پیکرتراشی تندیس بودا وجه غالب پیکرتراشی ژاپنی شد که در [[دوره نارا]] به اوج خود رسید. روش‌های پیکرتراشی هم که کنده‌کاری چوب، ذوب و ریخته‌گری فلزات، [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه سازی]] با گل رس و روش کانشیتسو (乾漆/Kanshitsu) یا لاک خشک بود، همگی بعد از انتقال به [[ژاپن]] بسیار پیشرفت کردند. کانشیتو نوعی [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه سازی]] با استفاده از پارچه‌های کنفی و لاک کاری بود. در زمینه نشان دادن احساسات هم بر خلاف تندیس‌های بودایی [[دوره نارا\|نارا]] که تنها لبخندی باستانی بر لب داشتند، در تندیس‌های نارا احساساتی نظیر وقار، آرامش، معنویت، خشم و... به زیبایی نشان داده شده است. از آثار مطرح این دوره می‌توان به تندیس نشسته مفرغی زراندود بودای درمانگر یا یاکوشی نیورای (薬師如来/Yakushi nyorai) اشاره کرد که در دو طرفش تندیس نشسته دو بوداسف آفتاب و مهتاب قرار دارند.<ref>بیکر، استنلی (1384). هنر ژاپن. ترجمه نسترن پاشايی. [https://matnpub.ir/ انتشارات فرهنگستان هنر]. ص63.</ref> همچنین تندیس بزرگ بودای [[دوره نارا\|نارا]] هم در این دوره ساخته شد. این تندیس که ارتفاعش 16 و قطر پایینش 20 متر است، توسط کونیناکا نو کیمیماور (国中公麻呂/Kuninaka no Kimimaro(?-774)) در طی 7 سال ساخته و در 752 کامل شد.		با ورود به [[دوره آسوکا\|دوران آسوکا]]، همراه با [[آیین بودا در ژاپن\|آیین بودایی]] تندیس‌های بودا و فن ساخت آن‌ها هم خیلی زود به [[ژاپن]] وارد و با محوریت استادان تورای‌جین تندیس‌های بودایی زیادی در این کشور ساخته شد. از این زمان به بعد پیکرتراشی تندیس بودا وجه غالب پیکرتراشی ژاپنی شد که در [[دوره نارا]] به اوج خود رسید. روش‌های پیکرتراشی هم که کنده‌کاری چوب، ذوب و ریخته‌گری فلزات، [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه سازی]] با گل رس و روش کانشیتسو (乾漆/Kanshitsu) یا لاک خشک بود، همگی بعد از انتقال به [[ژاپن]] بسیار پیشرفت کردند. کانشیتو نوعی [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه سازی]] با استفاده از پارچه‌های کنفی و لاک کاری بود. در زمینه نشان دادن احساسات هم بر خلاف تندیس‌های بودایی [[دوره نارا\|نارا]] که تنها لبخندی باستانی بر لب داشتند، در تندیس‌های نارا احساساتی نظیر وقار، آرامش، معنویت، خشم و... به زیبایی نشان داده شده است. از آثار مطرح این دوره می‌توان به تندیس نشسته مفرغی زراندود بودای درمانگر یا یاکوشی نیورای (薬師如来/Yakushi nyorai) اشاره کرد که در دو طرفش تندیس نشسته دو بوداسف آفتاب و مهتاب قرار دارند.<ref>بیکر، استنلی (1384). هنر ژاپن. ترجمه نسترن پاشايی. [https://matnpub.ir/ انتشارات فرهنگستان هنر]. ص63.</ref> همچنین تندیس بزرگ بودای [[دوره نارا\|نارا]] هم در این دوره ساخته شد. این تندیس که ارتفاعش 16 و [[قطر]] پایینش 20 متر است، توسط کونیناکا نو کیمیماور (国中公麻呂/Kuninaka no Kimimaro(?-774)) در طی 7 سال ساخته و در 752 کامل شد.

	در [[دوره هیان]] دو روش لاک خشک و [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه‌سازی]] با گل رس محو شدند، اما کنده کاری چوب بسیار رونق گرفت. ویژگی بارز این تندیس‌های چوبی تراشیده شدن از یک قطعه یکپارچه چوب در انداز‌ه‌ای بزرگتر از اندازه طبیعی بود که تعداد زیادی از آن‌ها هم با لاک روی چوب و رنگ تزئین شده بودند. در نیمه دوم [[دوره هیان]] و با روند [[ژاپنی کردن فرهنگ بیگانه\|ژاپنی شدن فرهنگ]] و هنر جذب شده از [[چین]]، روش‌های پیکرتراشی هم به تدریج کاملا ژاپنی شدند. هنرمندی که در این [[ژاپنی کردن فرهنگ بیگانه\|ژاپنی کردن]] نقش زیادی داشت پیکرتراشی به نام جوچو (定朝/Jōchō(?-1057)) است که در نیمه اول قرن یازدهم فعالیت می‌کرد. اتفاق دیگر که در [[دوره هیان]] افتاد، این بود که متأثر از پیکرتراشی بودایی برای نخستین بار تندیس‌هایی از ایزدان [[شینتو در ژاپن\|آیین شینتو]] هم تراشیده شد.		در [[دوره هیان]] دو روش لاک خشک و [[مجسمه سازی در ژاپن\|مجسمه‌سازی]] با گل رس محو شدند، اما کنده کاری چوب بسیار رونق گرفت. ویژگی بارز این تندیس‌های چوبی تراشیده شدن از یک قطعه یکپارچه چوب در انداز‌ه‌ای بزرگتر از اندازه طبیعی بود که تعداد زیادی از آن‌ها هم با لاک روی چوب و رنگ تزئین شده بودند. در نیمه دوم [[دوره هیان]] و با روند [[ژاپنی کردن فرهنگ بیگانه\|ژاپنی شدن فرهنگ]] و هنر جذب شده از [[چین]]، روش‌های پیکرتراشی هم به تدریج کاملا ژاپنی شدند. هنرمندی که در این [[ژاپنی کردن فرهنگ بیگانه\|ژاپنی کردن]] نقش زیادی داشت پیکرتراشی به نام جوچو (定朝/Jōchō(?-1057)) است که در نیمه اول قرن یازدهم فعالیت می‌کرد. اتفاق دیگر که در [[دوره هیان]] افتاد، این بود که متأثر از پیکرتراشی بودایی برای نخستین بار تندیس‌هایی از ایزدان [[شینتو در ژاپن\|آیین شینتو]] هم تراشیده شد.