ویژگی های ادبیات چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۰

2025-11-16T19:30:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۰
خط ۱:		خط ۱:

	~~ویژگی های [[~~ادبیات چینی~~]] را می توان~~ در 3 چیز خلاصه کرد:		ادبیات چینی دارای ویژگی‌هایی است که می توان در 3 چیز خلاصه کرد:

	1- محور نبودن شخصیت ~~قهرمانی،~~		* محور نبودن شخصیت قهرمانی؛
			* کم جلوه بودن عشق در ادبیات؛
			* واقع نگری در ادبیات«رئالیستی».

	2- کم ~~جلوه بودن عشق~~ در ~~ادبیات،~~		[[پرونده:81UjsCGC6rL-192x300.jpg\|بندانگشتی\|رویای تالار سرخ (Dream of the Red Chamber) – اثری از سائو شچین – انتشاریافته در قرن ۱۸ میلادی – نسخه‌ی خلاصه‌شده‌ای از رمان با عنوان «رویای خانه‌ی سرخ» با ترجمه‌ی محمد حسین آریا منتشر شده است، قابل بازیابی از: https://torob.com/p/6f55183f-5ac3-4241-8482-38fb52d1b5fb/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-the-dream-of-the-red-chamber-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D8%AC%D9%85%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-tuttle-publishing/]]در ادبیات چینی، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده می شود و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر به خاطر فضیلت‌ها و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در ادبیات چینی، به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمی‌شود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوسی]] حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی نوشته اند. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:«اگر این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ اندیشه ی هرزه ای نیست.».

	3- واقع ~~نگری در ادبیات«رئالیستی»~~.		استعاره ای به کار رفته در ادبیات چینی همیشه با واقعیت‌های تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم [[چین]] همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل می داده است. تمام تلاش‌های [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] هم معطوف به احیای سنت‌های گذشتگان بود. وی می گوید:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال می‌دهم، چون به فرهنگ گذشته ی خود باور دارم و شیفته ی آن هستم». و در نهایت اینکه، ادبیات چینی ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.

	در [[ادبیات چینی]]، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده می شود و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر به خاطر فضیلت ها و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در [[ادبیات چینی]]، به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمیشود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوسی]] حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی نوشته اند. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:«اگر این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ اندیشه ی هرزه ای نیست.». استعاره های به کار رفته در [[ادبیات چینی]] همیشه با واقعیت های تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم [[چین]] همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل می داده است. تمام تلاش های [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] هم معطوف به احیای سنت های گذشتگان بود. وی می گوید:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال می دهم، چون به فرهنگ گذشته ی خود باور دارم و شیفته ی آن هستم». و در نهایت اینکه، [[ادبیات چینی]] ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.		داستان‌های ادبی چینی که از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دسته اند:
	[[پرونده:81UjsCGC6rL-192x300.jpg\|بندانگشتی\|رویای تالار سرخ (Dream of the Red Chamber) – اثری از سائو شچین – انتشاریافته در قرن ۱۸ میلادی – نسخه‌ی خلاصه‌شده‌ای از رمان با عنوان «رویای خانه‌ی سرخ» با ترجمه‌ی محمد حسین آریا منتشر شده است.]]
	~~داستان های~~ ادبی چینی که از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دسته ~~اند~~:

	~~1- حکایت های~~ تاریخ ~~همچون«افسانه های~~ سه پادشاهی(San Kuo Yin Yi).»		* حکایت‌های تاریخ همچون«افسانه‌های سه پادشاهی( San Kuo Yin Yi).»؛
			* داستان‌هایی که بیانگر وضعیت اجتماعی است، مانند[[خونگ لو منگ\|«رؤیای عمارت سرخ(Hong Luo Meng).»]]؛
			* قصه‌های پر ماجرا مانند«گزارش کناره ی آب(Shui Hui Chuan).»؛
			* قصه‌های جن و پری، همچون«قصه‌های غریب لیائوجای(Liu Chai Chi Yi).»؛
			* مطایبات، مانند«ملت‌های دانشوران(Jo Lin Wai Shih).».

	~~2- داستان هایی که بیانگر وضعیت اجتماعی است، مانند[[خونگ لو منگ\|«رؤیای عمارت سرخ(Hong Luo Meng).»]]~~		بنابراین، می توان گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت‌های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از [[روابط خانوادگی در چین\|زندگی خانوادگی چینی]]، از اصل ازلی داستان آغاز می‌کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان میسپارد و داستان چنین پایان می‌پذیرد:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ویژگی‌های ادبیات چینی، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان،در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نم یشود. عشق به طبیعت در ادبیات چینی موج می‌زند. به نظر میرسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی [[آیین بومی تائو\|آیین تائویی]] است و هدف نهایی در ادبیات چینی، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.

	~~3-قصه های پر ماجرا مانند«گزارش کناره ی آب(Liu Chai Chi Yi).»~~

	~~4-قصه های جن و پری، همچون«قصه های غریب لیائوجای(Liu Chai Chi Yi).»~~

	~~5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».~~

	بنابراین، ~~می توان~~ گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و ~~شخصیت های~~ حکیم و فرزانه است. ~~[[خونگ لو منگ\|~~داستان«رؤیای عمارت سرخ»]] که نمایی است گسترده از [[روابط خانوادگی در چین\|زندگی خانوادگی چینی]]، از اصل ازلی داستان آغاز ~~می کند~~ و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی ~~می آورد،~~ اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان ~~می سپارد~~ و داستان چنین پایان ~~می پذیرد~~:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ~~ویژگی های [[~~ادبیات ~~چینی]]،~~ قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون ~~نگارگرانشان، در~~ وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت ~~نمی شود~~. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج ~~می زند~~. به نظر ~~می رسد~~ این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از ~~طبیعت~~ گرایی [[آیین بومی تائو\|آیین تائویی]] است و هدف نهایی در [[ادبیات ~~چینی]]،~~ رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.~~<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>~~

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[ادبیات چینی]]؛''' '''[[شاهکارهای ادبیات چینی]]

	* [[~~ادبیات چینی~~]]		== منبع اصلی ==
	* ''' '''[[~~شاهکارهای ادبیات چینی]~~]		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== ~~کتابشناسی~~ ==		== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
			[[رده:ادبیات]]

Samiei در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۳۱

2023-12-18T19:31:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۳۱
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	1- حکایت های تاریخ همچون«افسانه های سه پادشاهی(San Kuo Yin Yi).»		1- حکایت های تاریخ همچون«افسانه های سه پادشاهی(San Kuo Yin Yi).»

	2- داستان هایی که بیانگر وضعیت اجتماعی است، ~~مانند«رؤیای~~ عمارت سرخ(Hong Luo Meng).»		2- داستان هایی که بیانگر وضعیت اجتماعی است، مانند[[خونگ لو منگ\|«رؤیای عمارت سرخ(Hong Luo Meng).»]]

	3-قصه های پر ماجرا مانند«گزارش کناره ی آب(Liu Chai Chi Yi).»		3-قصه های پر ماجرا مانند«گزارش کناره ی آب(Liu Chai Chi Yi).»
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».		5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».

	بنابراین، می توان گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از [[روابط خانوادگی در چین\|زندگی خانوادگی چینی]]، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان می پذیرد:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمی شود. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج ~~میزند~~. به نظر می رسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی [[آیین بومی تائو\|آیین تائویی]] است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>		بنابراین، می توان گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. [[خونگ لو منگ\|داستان«رؤیای عمارت سرخ»]] که نمایی است گسترده از [[روابط خانوادگی در چین\|زندگی خانوادگی چینی]]، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان می پذیرد:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمی شود. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج می زند. به نظر می رسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی [[آیین بومی تائو\|آیین تائویی]] است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

	* [[ادبیات چینی]]		* [[ادبیات چینی]]
			* ''' '''[[شاهکارهای ادبیات چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۳

2023-12-18T19:23:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۳
خط ۸:		خط ۸:
	3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی».		3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی».

	در [[ادبیات چینی]]، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده می شود و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر به خاطر فضیلت ها و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در [[ادبیات چینی]]، به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمیشود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان ~~کنفوسیوسی(←~~ [[کنفوسیوس و اندیشه های او]]) حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی نوشته اند. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:«اگر این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ اندیشه ی هرزه ای نیست.». استعاره های به کار رفته در [[ادبیات چینی]] همیشه با واقعیت های تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم [[چین]] همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل می داده است. تمام تلاش های [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] هم معطوف به احیای سنت های گذشتگان بود. وی می گوید:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال می دهم، چون به فرهنگ گذشته ی خود باور دارم و شیفته ی آن هستم». و در نهایت اینکه، [[ادبیات چینی]] ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.		در [[ادبیات چینی]]، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده می شود و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر به خاطر فضیلت ها و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در [[ادبیات چینی]]، به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمیشود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوسی]] حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی نوشته اند. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:«اگر این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ اندیشه ی هرزه ای نیست.». استعاره های به کار رفته در [[ادبیات چینی]] همیشه با واقعیت های تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم [[چین]] همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل می داده است. تمام تلاش های [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] هم معطوف به احیای سنت های گذشتگان بود. وی می گوید:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال می دهم، چون به فرهنگ گذشته ی خود باور دارم و شیفته ی آن هستم». و در نهایت اینکه، [[ادبیات چینی]] ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.
	[[پرونده:81UjsCGC6rL-192x300.jpg\|بندانگشتی\|رویای تالار سرخ (Dream of the Red Chamber) – اثری از سائو شچین – انتشاریافته در قرن ۱۸ میلادی – نسخه‌ی خلاصه‌شده‌ای از رمان با عنوان «رویای خانه‌ی سرخ» با ترجمه‌ی محمد حسین آریا منتشر شده است.]]		[[پرونده:81UjsCGC6rL-192x300.jpg\|بندانگشتی\|رویای تالار سرخ (Dream of the Red Chamber) – اثری از سائو شچین – انتشاریافته در قرن ۱۸ میلادی – نسخه‌ی خلاصه‌شده‌ای از رمان با عنوان «رویای خانه‌ی سرخ» با ترجمه‌ی محمد حسین آریا منتشر شده است.]]
	داستان های ادبی چینی که از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دسته اند:		داستان های ادبی چینی که از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دسته اند:
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».		5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».

	بنابراین، می توان گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی ~~چینی،~~ از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان می پذیرد:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمی شود. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج میزند. به نظر می رسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی ~~آیین تائویی( ←~~ [[آیین بومی تائو]])است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی، جلد اول~~.</ref>		بنابراین، می توان گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از [[روابط خانوادگی در چین\|زندگی خانوادگی چینی]]، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان می پذیرد:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمی شود. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج میزند. به نظر می رسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی [[آیین بومی تائو\|آیین تائویی]] است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>

	نیز نگاه کنید به [[ادبیات چینی]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[ادبیات چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* کتابشناسی */

2023-11-14T15:33:57Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۳
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».		5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».

	بنابراین، می توان گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان ~~میپذیرد~~:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت ~~نمیشود~~. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج میزند. به نظر ~~میرسد~~ این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی آیین تائویی( ← [[آیین بومی تائو]])است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>		بنابراین، می توان گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان می پذیرد:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمی شود. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج میزند. به نظر می رسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی آیین تائویی( ← [[آیین بومی تائو]])است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	نیز نگاه کنید به [[ادبیات چینی]]		نیز نگاه کنید به [[ادبیات چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۳

2023-11-14T15:33:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۳
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».		5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».

	بنابراین، می توان گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان میپذیرد:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمیشود. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج میزند. به نظر میرسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی آیین تائویی( ← [[آیین بومی تائو]])است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>		بنابراین، می توان گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان میپذیرد:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمیشود. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج میزند. به نظر میرسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی آیین تائویی( ← [[آیین بومی تائو]])است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	نیز نگاه کنید به [[ادبیات چینی]]		نیز نگاه کنید به [[ادبیات چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۵

2023-11-13T11:55:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۵
خط ۱:		خط ۱:

			ویژگی های [[ادبیات چینی]] را می توان در 3 چیز خلاصه کرد:
	~~ویژگیهای~~ [[ادبیات چینی]] را می توان در 3 چیز خلاصه کرد:

	1- محور نبودن شخصیت قهرمانی،		1- محور نبودن شخصیت قهرمانی،
خط ۹:		خط ۸:
	3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی».		3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی».

	در [[ادبیات چینی]]، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده می شود و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر به خاطر فضیلت ها و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در [[ادبیات چینی]]، به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمیشود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان کنفوسیوسی(← [[کنفوسیوس و اندیشه های او]]) حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی نوشته اند. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:«اگر این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ اندیشه ی هرزه ای نیست.». استعاره های به کار رفته در [[ادبیات چینی]] همیشه با واقعیت های تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم [[چین]] همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل می داده است. تمام ~~تلاشهای~~ [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] هم معطوف به احیای سنت های گذشتگان بود. وی می گوید:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال ~~میدهم،~~ چون به فرهنگ گذشته ی خود باور دارم و شیفته ی آن هستم». و در نهایت اینکه، [[ادبیات چینی]] ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.		در [[ادبیات چینی]]، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده می شود و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر به خاطر فضیلت ها و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در [[ادبیات چینی]]، به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمیشود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان کنفوسیوسی(← [[کنفوسیوس و اندیشه های او]]) حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی نوشته اند. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:«اگر این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ اندیشه ی هرزه ای نیست.». استعاره های به کار رفته در [[ادبیات چینی]] همیشه با واقعیت های تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم [[چین]] همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل می داده است. تمام تلاش های [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] هم معطوف به احیای سنت های گذشتگان بود. وی می گوید:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال می دهم، چون به فرهنگ گذشته ی خود باور دارم و شیفته ی آن هستم». و در نهایت اینکه، [[ادبیات چینی]] ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.
	[[پرونده:81UjsCGC6rL-192x300.jpg\|بندانگشتی\|رویای تالار سرخ (Dream of the Red Chamber) – اثری از سائو شچین – انتشاریافته در قرن ۱۸ میلادی – نسخه‌ی خلاصه‌شده‌ای از رمان با عنوان «رویای خانه‌ی سرخ» با ترجمه‌ی محمد حسین آریا منتشر شده است.]]		[[پرونده:81UjsCGC6rL-192x300.jpg\|بندانگشتی\|رویای تالار سرخ (Dream of the Red Chamber) – اثری از سائو شچین – انتشاریافته در قرن ۱۸ میلادی – نسخه‌ی خلاصه‌شده‌ای از رمان با عنوان «رویای خانه‌ی سرخ» با ترجمه‌ی محمد حسین آریا منتشر شده است.]]
	~~داستانهای~~ ادبی چینی که از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دسته اند:		داستان های ادبی چینی که از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دسته اند:

	1- حکایت های تاریخ همچون«افسانه های سه پادشاهی(San Kuo Yin Yi).»		1- حکایت های تاریخ همچون«افسانه های سه پادشاهی(San Kuo Yin Yi).»

	2- ~~داستانهایی~~ که بیانگر وضعیت اجتماعی است، مانند«رؤیای عمارت سرخ(Hong Luo Meng).»		2- داستان هایی که بیانگر وضعیت اجتماعی است، مانند«رؤیای عمارت سرخ(Hong Luo Meng).»

	3-قصه های پر ماجرا مانند«گزارش کناره ی آب(Liu Chai Chi Yi).»		3-قصه های پر ماجرا مانند«گزارش کناره ی آب(Liu Chai Chi Yi).»
خط ۲۳:		خط ۲۲:
	5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».		5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».

	بنابراین، ~~میتوان~~ گفت، در آثار ادبی ~~چین،~~ نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان میپذیرد:«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»		بنابراین، می توان گفت، در آثار ادبی [[چین]]، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان میپذیرد:<blockquote>«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»</blockquote>از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمیشود. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج میزند. به نظر میرسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی آیین تائویی( ← [[آیین بومی تائو]])است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمیشود. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج میزند. به نظر میرسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی آیین تائویی( ← [[آیین بومی تائو]])است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	نیز نگاه کنید به [[ادبیات چینی]]		نیز نگاه کنید به [[ادبیات چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Shekvati در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۸

2023-11-10T08:38:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۸
خط ۱:		خط ۱:

	~~== ''ویژگی های ادبیات چینی'' ==~~
	ویژگیهای [[ادبیات چینی]] را ~~میتوان~~ در 3 چیز خلاصه کرد:		ویژگیهای [[ادبیات چینی]] را می توان در 3 چیز خلاصه کرد:

	1- محور نبودن شخصیت قهرمانی،		1- محور نبودن شخصیت قهرمانی،
خط ۹:		خط ۹:
	3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی».		3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی».

	در ادبیات ~~چینی،~~ بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده ~~میشود~~ و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر ~~بهخاطر فضیلتها~~ و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در ادبیات ~~چینی،~~ به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمیشود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان کنفوسیوسی حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی ~~نوشتهاند~~. کنفوسیوس از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:~~« اگر~~ این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ ~~اندیشهی هرزهای~~ نیست.». ~~استعارههای~~ به کار رفته در ادبیات چینی همیشه با ~~واقعیتهای~~ تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم [[چین]] همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل ~~میداده~~ است. تمام تلاشهای کنفوسیوس هم معطوف به احیای ~~سنتهای~~ گذشتگان بود. وی ~~میگوید~~:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال میدهم، چون به فرهنگ ~~گذشتهی~~ خود باور دارم و ~~شیفتهی~~ آن هستم». و در نهایت اینکه، ادبیات چینی ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.		در [[ادبیات چینی]]، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده می شود و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر به خاطر فضیلت ها و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در [[ادبیات چینی]]، به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمیشود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان کنفوسیوسی(← [[کنفوسیوس و اندیشه های او]]) حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی نوشته اند. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:«اگر این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ اندیشه ی هرزه ای نیست.». استعاره های به کار رفته در [[ادبیات چینی]] همیشه با واقعیت های تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم [[چین]] همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل می داده است. تمام تلاشهای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] هم معطوف به احیای سنت های گذشتگان بود. وی می گوید:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال میدهم، چون به فرهنگ گذشته ی خود باور دارم و شیفته ی آن هستم». و در نهایت اینکه، [[ادبیات چینی]] ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.
			[[پرونده:81UjsCGC6rL-192x300.jpg\|بندانگشتی\|رویای تالار سرخ (Dream of the Red Chamber) – اثری از سائو شچین – انتشاریافته در قرن ۱۸ میلادی – نسخه‌ی خلاصه‌شده‌ای از رمان با عنوان «رویای خانه‌ی سرخ» با ترجمه‌ی محمد حسین آریا منتشر شده است.]]
			داستانهای ادبی چینی که از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دسته اند:

			1- حکایت های تاریخ همچون«افسانه های سه پادشاهی(San Kuo Yin Yi).»

			2- داستانهایی که بیانگر وضعیت اجتماعی است، مانند«رؤیای عمارت سرخ(Hong Luo Meng).»

			3-قصه های پر ماجرا مانند«گزارش کناره ی آب(Liu Chai Chi Yi).»

			4-قصه های جن و پری، همچون«قصه های غریب لیائوجای(Liu Chai Chi Yi).»

			5-مطایبات، مانند«ملت های دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).».

			بنابراین، میتوان گفت، در آثار ادبی چین، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیت های حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی می آورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان می سپارد و داستان چنین پایان میپذیرد:«این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»

	~~داستانهای ادبی چینی که~~ از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دستهاند: 1- حکایتهای تاریخ همچون«افسانههای سه پادشاهی(San Kuo Yin Yi).» 2- داستانهایی که بیانگر وضعیت اجتماعی است، مانند«رؤیای عمارت سرخ(Hong Luo Meng).» 3-قصههای پر ماجرا مانند« گزارش کنارهی آب(Liu Chai Chi Yi).» 4-قصه های جن و ~~پری، همچون«قصههای غریب لیائوجای(Liu Chai Chi Yi)~~.~~» 5-مطایبات، مانند«ملتهای دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).». بنابراین، میتوان گفت، در آثار ادبی چین، نویسنده~~ در ~~پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی~~ و ~~یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت~~ و ~~فضایل اخلاقی مردم~~ و ~~شخصیتهای حکیم~~ و ~~فرزانه است~~. ~~داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس~~ به ~~نرمی~~ به ~~سوی ماجراهای زمینی روی میآورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده~~ است و ~~سرانجام~~ در ~~پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان میسپارد~~ و ~~داستان چنین پایان میپذیرد:« این~~ است ~~حکایت غم/~~ و ~~نیز حکایت خواب~~ و ~~خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛~~/ ~~بر جنون انسان خنده مزن.»~~		از دیگر ویژگی های [[ادبیات چینی]]، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمیشود. عشق به طبیعت در [[ادبیات چینی]] موج میزند. به نظر میرسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعت گرایی آیین تائویی( ← [[آیین بومی تائو]])است و هدف نهایی در [[ادبیات چینی]]، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	از دیگر ویژگیهای ادبیات چینی، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمیشود. عشق به ~~طبیعت در~~ ادبیات چینی موج میزند. به نظر میرسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعتگرایی آیین تائویی است و هدف نهایی در ادبیات چینی، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>		نیز نگاه کنید به [[ادبیات چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۷

2023-11-06T16:37:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۷
خط ۱:		خط ۱:

	== ''~~ویژگیهای~~ ادبیات چینی'' ==		== ''ویژگی های ادبیات چینی'' ==
	ویژگیهای ادبیات چینی را میتوان در 3 چیز خلاصه کرد:		ویژگیهای [[ادبیات چینی]] را میتوان در 3 چیز خلاصه کرد:

	1- محور نبودن شخصیت قهرمانی،		1- محور نبودن شخصیت قهرمانی،
خط ۹:		خط ۹:
	3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی».		3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی».

	در ادبیات چینی، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده میشود و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر بهخاطر فضیلتها و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در ادبیات چینی، به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمیشود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان کنفوسیوسی حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی نوشتهاند. کنفوسیوس از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:« اگر این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ اندیشهی هرزهای نیست.». استعارههای به کار رفته در ادبیات چینی همیشه با واقعیتهای تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم چین همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل میداده است. تمام تلاشهای کنفوسیوس هم معطوف به احیای سنتهای گذشتگان بود. وی میگوید:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال میدهم، چون به فرهنگ گذشتهی خود باور دارم و شیفتهی آن هستم». و در نهایت اینکه، ادبیات چینی ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.		در ادبیات چینی، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده میشود و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر بهخاطر فضیلتها و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در ادبیات چینی، به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمیشود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان کنفوسیوسی حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی نوشتهاند. کنفوسیوس از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:« اگر این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ اندیشهی هرزهای نیست.». استعارههای به کار رفته در ادبیات چینی همیشه با واقعیتهای تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم [[چین]] همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل میداده است. تمام تلاشهای کنفوسیوس هم معطوف به احیای سنتهای گذشتگان بود. وی میگوید:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال میدهم، چون به فرهنگ گذشتهی خود باور دارم و شیفتهی آن هستم». و در نهایت اینکه، ادبیات چینی ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.

	داستانهای ادبی چینی که از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دستهاند: 1- حکایتهای تاریخ همچون«افسانههای سه پادشاهی~~[1]~~.» 2- داستانهایی که بیانگر وضعیت اجتماعی است، مانند«رؤیای عمارت سرخ~~[2]~~.» 3-قصههای پر ماجرا مانند« گزارش کنارهی آب~~[3]~~.» 4-قصه های جن و پری، همچون«قصههای غریب لیائوجای~~[4]~~.» 5-مطایبات، مانند«ملتهای دانشوران~~[5]~~.». بنابراین، میتوان گفت، در آثار ادبی چین، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیتهای حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی میآورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان میسپارد و داستان چنین پایان میپذیرد:« این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»		داستانهای ادبی چینی که از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دستهاند: 1- حکایتهای تاریخ همچون«افسانههای سه پادشاهی(San Kuo Yin Yi).» 2- داستانهایی که بیانگر وضعیت اجتماعی است، مانند«رؤیای عمارت سرخ(Hong Luo Meng).» 3-قصههای پر ماجرا مانند« گزارش کنارهی آب(Liu Chai Chi Yi).» 4-قصه های جن و پری، همچون«قصههای غریب لیائوجای(Liu Chai Chi Yi).» 5-مطایبات، مانند«ملتهای دانشوران)(Jo Lin Wai Shih).». بنابراین، میتوان گفت، در آثار ادبی چین، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیتهای حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی میآورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان میسپارد و داستان چنین پایان میپذیرد:« این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»

	از دیگر ویژگیهای ادبیات چینی، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمیشود. عشق به طبیعت در ادبیات چینی موج میزند. به نظر میرسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعتگرایی آیین تائویی است و هدف نهایی در ادبیات چینی، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.		از دیگر ویژگیهای ادبیات چینی، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمیشود. عشق به طبیعت در ادبیات چینی موج میزند. به نظر میرسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعتگرایی آیین تائویی است و هدف نهایی در ادبیات چینی، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>
	~~----[1] - San Kuo Yin Yi~~.

	~~[2] - Hong Luo Meng.~~		== کتابشناسی ==

	~~[3] - Shui Hui Chuan.~~

	~~[4] - Liu Chai Chi Yi.~~

	~~[5] - Jo Lin Wai Shih.~~

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی « == ''ویژگیهای ادبیات چینی'' == ویژگیهای ادبیات چینی را میتوان در 3 چیز خلاصه کرد: 1- محور نبودن شخصیت قهرمانی، 2- کم جلوه بودن عشق در ادبیات، 3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی». در ادبیات چینی، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت...» ایجاد کرد

2023-10-15T21:54:53Z

صفحه‌ای تازه حاوی « == ''ویژگیهای ادبیات چینی'' == ویژگیهای ادبیات چینی را میتوان در 3 چیز خلاصه کرد: 1- محور نبودن شخصیت قهرمانی، 2- کم جلوه بودن عشق در ادبیات، 3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی». در ادبیات چینی، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== ''ویژگیهای ادبیات چینی'' ==
ویژگیهای ادبیات چینی را میتوان در 3 چیز خلاصه کرد:

1- محور نبودن شخصیت قهرمانی،

2- کم جلوه بودن عشق در ادبیات،

3- واقع نگری در ادبیات«رئالیستی».

در ادبیات چینی، بر خلاف ادبیات غربی، محور قرار گرفتن یک شخصیت قهرمان کمتر دیده میشود و اگر شخصی هم در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است، بیشتر بهخاطر فضیلتها و نجابتی بوده که در آن شخص تبلور یافته، نه دلیری و پهلوانی و جنگاوری او. همچنین، در ادبیات چینی، به ادبیات عاشقانه چندان اهمیت داده نمیشود، اگرچه ادبیات عاشقانه نیز کم نیست. دانشمندان کنفوسیوسی حتی بر اینگونه ادبیات هم تفسیری اخلاقی نوشتهاند. کنفوسیوس از میان سه هزار قطعه شعر سیصد چکامه را برگزید و در این باره گفت:« اگر این سیصد قطعه را در هم بفشرم، باید بگویم که در آنها هیچ اندیشهی هرزهای نیست.». استعارههای به کار رفته در ادبیات چینی همیشه با واقعیتهای تاریخی گذشته ارتباط داشته است. از همین رو، اندیشه و زندگی مردم چین همواره باید در رابطه با آثار کلاسیک آنان مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا همیشه این آثار کلاسیک بوده که زندگی آنها را شکل میداده است. تمام تلاشهای کنفوسیوس هم معطوف به احیای سنتهای گذشتگان بود. وی میگوید:«من اهل ابتکار نیستم، بلکه صرفا گذشته را انتقال میدهم، چون به فرهنگ گذشتهی خود باور دارم و شیفتهی آن هستم». و در نهایت اینکه، ادبیات چینی ادبیات واقع نگر و رئالیستی است که بازتابی از زندگی واقعی و شرایط اجتماعی مردم این سرزمین است و از هرگونه خیال اندیشی و رؤیا بافی به دور است.

داستانهای ادبی چینی که از دیر باز مورد استقبال مردم واقع شده است، بر پنج دستهاند: 1- حکایتهای تاریخ همچون«افسانههای سه پادشاهی[1].» 2- داستانهایی که بیانگر وضعیت اجتماعی است، مانند«رؤیای عمارت سرخ[2].» 3-قصههای پر ماجرا مانند« گزارش کنارهی آب[3].» 4-قصه های جن و پری، همچون«قصههای غریب لیائوجای[4].» 5-مطایبات، مانند«ملتهای دانشوران[5].». بنابراین، میتوان گفت، در آثار ادبی چین، نویسنده در پی ستایش قهرمانان یا شرح داستان عشقی و یا ترسیم مسایل خارج از واقعیات زندگی اجتماعی نیست، بلکه در توصیف طبیعت و فضایل اخلاقی مردم و شخصیتهای حکیم و فرزانه است. داستان«رؤیای عمارت سرخ» که نمایی است گسترده از زندگی خانوادگی چینی، از اصل ازلی داستان آغاز می کند و سپس به نرمی به سوی ماجراهای زمینی روی میآورد، اما همواره حضوری روحانی بر آن سایه افکنده است و سرانجام در پایان غمناکش قهرمان زن آن دل شکسته جان میسپارد و داستان چنین پایان میپذیرد:« این است حکایت غم/ و نیز حکایت خواب و خیال/ زندگی خوابی بیش نیست؛/ بر جنون انسان خنده مزن.»

از دیگر ویژگیهای ادبیات چینی، قدرت آن در بیان احساس ظریف و صمیمانه از طبیعت است. نویسندگان چینی همچون نگارگرانشان، در وصف نماها و چشم اندازهای طبیعت، بی مثالند و چشمی برای مشاهده و نقش و نگار طبیعت دارند که در ادبیات هیچ ملتی یافت نمیشود. عشق به طبیعت در ادبیات چینی موج میزند. به نظر میرسد این گرایش به طبیعت در خلق آثار ادبی، متأثر از طبیعتگرایی آیین تائویی است و هدف نهایی در ادبیات چینی، رسیدن به هماهنگی میان انسان و طبیعت است.
----[1] - San Kuo Yin Yi.

[2] - Hong Luo Meng.

[3] - Shui Hui Chuan.

[4] - Liu Chai Chi Yi.

[5] - Jo Lin Wai Shih.