پناهندگی مردم سیرالئون - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Amani در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۵۹

2025-11-15T15:59:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] کشور نشأت می‌گیرد [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگی]] هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و [[ساحل عاج]] در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با [[سیرالئون]] مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم [[جمعیت سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان سیرالئونی]] تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم [[میزان اشتغال در سیرالئون\|بیکاران]] کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی [[سیرالئون]] طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل به‌خود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و [[ساحل عاج]] گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند<ref>Denov, M (2010). Child soldiers: Sierraleone’s Revolutionary United Front, Cambridge University Press, p.25-64</ref>.		یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] کشور نشأت می‌گیرد [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگی]] هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و [[ساحل عاج]] در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] در مرزهای این کشورها با [[سیرالئون]] مستقر شدند. این [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان]] که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم [[جمعیت سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان سیرالئونی]] تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان]] [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان]] فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان]] [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم [[میزان اشتغال در سیرالئون\|بیکاران]] کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی [[سیرالئون]] طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل به‌خود پوشیده و بسیاری از [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگانی]] که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و [[ساحل عاج]] گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند<ref>Denov, M (2010). Child soldiers: Sierraleone’s Revolutionary United Front, Cambridge University Press, p.25-64</ref>.

	{{به روز رسانی}}		{{به روز رسانی}}

Amani در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۲

2025-11-15T15:22:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و ساحل عاج در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با [[سیرالئون]] مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم ~~جمعیت~~ [[سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان سیرالئونی]] تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم [[میزان اشتغال در سیرالئون\|بیکاران]] کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی [[سیرالئون]] طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل به‌خود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و [[ساحل عاج]] گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند<ref>Denov, M (2010). Child soldiers: Sierraleone’s Revolutionary United Front, Cambridge University Press, p.25-64</ref>.		یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] کشور نشأت می‌گیرد [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگی]] هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و [[ساحل عاج]] در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با [[سیرالئون]] مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم [[جمعیت سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان سیرالئونی]] تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم [[میزان اشتغال در سیرالئون\|بیکاران]] کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی [[سیرالئون]] طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل به‌خود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و [[ساحل عاج]] گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند<ref>Denov, M (2010). Child soldiers: Sierraleone’s Revolutionary United Front, Cambridge University Press, p.25-64</ref>.

	{{به روز رسانی}}		{{به روز رسانی}}
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	امیر بهرام عرب احمدی		امیر بهرام عرب احمدی
			[[رده:مهاجرت]]
			[[رده:مهاجرت به سایر کشورها]]

Bita در ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۱۹

2025-02-13T22:19:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۱۹
خط ۱:		خط ۱:
	یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و ساحل عاج در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با [[سیرالئون]] مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم جمعیت [[سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان سیرالئونی]] تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم [[میزان اشتغال در سیرالئون\|بیکاران]] کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی [[سیرالئون]] طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل به‌خود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و [[ساحل عاج]] گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند<ref>Denov, M (2010). Child soldiers: Sierraleone’s Revolutionary United Front, Cambridge University Press, p.25-64</ref><ref>عرب احمدی، امیر بهرام(1390). جامعه و فرهنگ [[سیرالئون]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)</ref>.		یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و ساحل عاج در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با [[سیرالئون]] مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم جمعیت [[سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان سیرالئونی]] تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم [[میزان اشتغال در سیرالئون\|بیکاران]] کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی [[سیرالئون]] طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل به‌خود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و [[ساحل عاج]] گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند<ref>Denov, M (2010). Child soldiers: Sierraleone’s Revolutionary United Front, Cambridge University Press, p.25-64</ref>.

	{{به روز رسانی}}		{{به روز رسانی}}
خط ۷:		خط ۷:

	==کتابشناسی==		==کتابشناسی==
			<references />

			== منبع اصلی ==
			عرب احمدی، امیر بهرام(1390). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%D8%B3%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%A6%D9%88%D9%86 سیرالئون]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)

			== نویسنده مقاله ==
			امیر بهرام عرب احمدی

Setayesh: /* نیز نگاه کنید به */

2024-08-19T17:40:21Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و ساحل عاج در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با [[سیرالئون]] مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم جمعیت [[سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان سیرالئونی]] تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم [[میزان اشتغال در سیرالئون\|بیکاران]] کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی [[سیرالئون]] طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل به‌خود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و [[ساحل عاج]] گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند<ref>Denov, M (2010). Child soldiers: Sierraleone’s Revolutionary United Front, Cambridge University Press, p.25-64</ref><ref>عرب احمدی، امیر بهرام(1390). جامعه و فرهنگ [[سیرالئون]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)</ref>.		یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و ساحل عاج در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با [[سیرالئون]] مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم جمعیت [[سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان سیرالئونی]] تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم [[میزان اشتغال در سیرالئون\|بیکاران]] کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی [[سیرالئون]] طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل به‌خود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و [[ساحل عاج]] گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند<ref>Denov, M (2010). Child soldiers: Sierraleone’s Revolutionary United Front, Cambridge University Press, p.25-64</ref><ref>عرب احمدی، امیر بهرام(1390). جامعه و فرهنگ [[سیرالئون]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)</ref>.

			{{به روز رسانی}}

	== نیز نگاه کنید به==		== نیز نگاه کنید به==
			[[مهاجرت و پناهندگی در سیرالئون]]؛ [[پناهندگی در آرژانتین]]

	==کتابشناسی==		==کتابشناسی==

Amani در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۴

2024-07-29T18:54:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~'''پناهندگان'''~~		یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و ساحل عاج در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با [[سیرالئون]] مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری [[جنگ داخلی سیرالئون\|جنگ داخلی]] به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم جمعیت [[سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. [[پناهندگی مردم سیرالئون\|پناهندگان سیرالئونی]] تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم [[میزان اشتغال در سیرالئون\|بیکاران]] کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی [[سیرالئون]] طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل به‌خود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و [[ساحل عاج]] گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند<ref>Denov, M (2010). Child soldiers: Sierraleone’s Revolutionary United Front, Cambridge University Press, p.25-64</ref><ref>عرب احمدی، امیر بهرام(1390). جامعه و فرهنگ [[سیرالئون]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)</ref>.
			== نیز نگاه کنید به==
	یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از جنگ داخلی کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و [[ساحل عاج]] در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با سیرالئون مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری جنگ داخلی به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند~~[68]~~ که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم [[~~جمعیت~~ سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. پناهندگان سیرالئونی تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم بیکاران کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی سیرالئون طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل ~~بخود~~ پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و ساحل عاج گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند. (~~Denov~~ 2010: 25-64)		==کتابشناسی==

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-04-14T16:17:36Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۷
خط ۱:		خط ۱:
	'''پناهندگان'''		'''پناهندگان'''

	یکی از مشکلات اجتماعی فعلی سیرالئون که مستقیماً از جنگ داخلی کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و ساحل عاج در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با سیرالئون مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری جنگ داخلی به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند[68] که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم جمعیت سیرالئون را در بر می‌گرفت. پناهندگان سیرالئونی تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم بیکاران کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی سیرالئون طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل بخود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و ساحل عاج گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند. (Denov 2010: 25-64)		یکی از مشکلات اجتماعی فعلی [[سیرالئون]] که مستقیماً از جنگ داخلی کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و [[ساحل عاج]] در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با سیرالئون مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری جنگ داخلی به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند[68] که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم [[جمعیت سیرالئون]] را در بر می‌گرفت. پناهندگان سیرالئونی تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم بیکاران کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی سیرالئون طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل بخود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و ساحل عاج گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند. (Denov 2010: 25-64)

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی «'''پناهندگان''' یکی از مشکلات اجتماعی فعلی سیرالئون که مستقیماً از جنگ داخلی کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و ساحل عاج در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهره...» ایجاد کرد

2024-04-11T19:50:32Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''پناهندگان''' یکی از مشکلات اجتماعی فعلی سیرالئون که مستقیماً از جنگ داخلی کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و ساحل عاج در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهره...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''پناهندگان'''

یکی از مشکلات اجتماعی فعلی سیرالئون که مستقیماً از جنگ داخلی کشور نشأت می‌گیرد پناهندگی هزاران نفر از مردم این کشور به کشورهای همسایه از جمله گینه کوناکری و ساحل عاج در دهه 1990 و براثر شدت حملات شورشیان جبهه متحد انقلابی به شهرها و روستاهای مختلف کشور بود. آوارگان سیرالئونی پس از گریختن به کشورهای همسایه در اردوگاه‌های موقتی سازمان ملل در مرزهای این کشورها با سیرالئون مستقر شدند. این پناهندگان که در ابتدا و در سال‌های نخست تعداد اندکی را تشکیل می‌دادند در سال‌های 1998 تا 2001 و بر اثر اوج گیری جنگ داخلی به جمعیتی بالغ بر 500 هزار نفر افزون گشتند[68] که در نوع خود در جهان کم نظیر به‌شمار می‌رفت و تقریباً یک دهم جمعیت سیرالئون را در بر می‌گرفت. پناهندگان سیرالئونی تا سال 2002 در این اردوگاه‌ها استقرار داشتند و از آن سال با کمک کمیسیاریای عالی پناهندگان سازمان ملل و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگشته و در روستاها و شهرهای مختلف اسکان یافتند. ورود این پناهندگان فاقد هرگونه درآمد به کشور که زیر نظر سازمان ملل صورت گرفت دولت را با چالش اقتصادی شدیدی مواجه ساخت و هر چند کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در بدو ورود، برای آنها مقرری به مدت چند ماه در نظر گرفته بود ولی پس از پایان یافتن این مقرری، این افراد نیز به خیل عظیم بیکاران کشور پیوستند. این در حالی بود که بسیاری از آنان از مشکلات روحی و بیماری‌های جسمی حاصل اقامت چند ساله در این اردوگاه‌های فاقد استانداردهای بهداشتی نیز رنج می‌بردند. مقامات دولتی سیرالئون طی چند سال گذشته بارها تأکید کرده‌اند که با کمک سازمان‌های بین‌المللی درصد ایجاد مشاغلی همچون تجارت‌های خرده پا، اعطای وام با بهره اندک و فراهم آوردن تسهیلات لازم برای کشاورزی این افراد می‌باشند ولی تنها بخش اندکی از این وعده‌ها جامه عمل بخود پوشیده و بسیاری از پناهندگانی که در هنگام فرار از این کشور کلیه اموال و دارایی‌های خود را رها کرده و به گینه و ساحل عاج گریختند از این وضعیت عمیقاً ابراز نارضایتی می‌کنند. (Denov 2010: 25-64)