چارچوب آزادی های مذهبی در چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۰

2025-12-02T08:00:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۰
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	[[سیاست های مذهبی دولت چین]]؛ [[ساختار رسمی دولت چین برای نظارت بر ادیان]]		[[سیاست های مذهبی دولت چین]]؛ [[ساختار رسمی دولت چین برای نظارت بر ادیان]]
	==منبع اصلی==		==منبع اصلی==
	<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [~~https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86~~ چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:ادیان و مذاهب]]		[[رده:ادیان و مذاهب]]

Mahdi در ‏۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۰

2025-11-07T18:20:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۰
خط ۸:		خط ۸:
	در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>		در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>

	«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش]] به مورد اجرا گذاشته شده و در [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش ملی]]، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد 2، ص. 731-732.</ref>.		«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش]] به مورد اجرا گذاشته شده و در [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش ملی]]، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[سیاست های مذهبی دولت چین]]؛ [[ساختار رسمی دولت چین برای نظارت بر ادیان]]		[[سیاست های مذهبی دولت چین]]؛ [[ساختار رسمی دولت چین برای نظارت بر ادیان]]

	==منبع اصلی==		==منبع اصلی==
			<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>
	<~~references~~ />

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:ادیان و مذاهب]]		[[رده:ادیان و مذاهب]]

Mohammad در ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۹

2025-01-02T20:39:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Constitution of the People's Republic of China.jpg\|بندانگشتی\|قانون اساسی [[جمهوری خلق چین]]]]		[[پرونده:Constitution of the People's Republic of China.jpg\|بندانگشتی\|قانون اساسی [[جمهوری خلق چین]]، برگرفته از ویستا، قابل بازیابی از https://vista.ir/m/a/dbrht]]
	پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.		پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.

	در قانون اساسی [[جمهوری خلق چین]] قید شده است:<blockquote>«اتباع [[جمهوری خلق چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند». </blockquote>در قوانین [[چین]]، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش]]؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است:<blockquote>«اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. ا[[اقلیت های قومی در چین\|قلیت‌های مختلف]] باید به [[زبان چینی\|زبان]]؛ [[خط چینی\|خط]]؛ [[آداب و رسوم عامیانه ی مردم چین\|آداب و رسوم]] و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»</blockquote>		در قانون اساسی [[جمهوری خلق چین]] قید شده است:<blockquote>«اتباع [[جمهوری خلق چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند». </blockquote>در قوانین [[چین]]، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش]]؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است:<blockquote>«اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. ا[[اقلیت های قومی در چین\|قلیت‌های مختلف]] باید به [[زبان چینی\|زبان]]؛ [[خط چینی\|خط]]؛ [[آداب و رسوم عامیانه ی مردم چین\|آداب و رسوم]] و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»</blockquote>

	[[پرونده:اجرای مراسم عشای ربانی.jpg\|بندانگشتی\| [[مسیحیت در چین\|مراسم عشای ربانی]]]]		[[پرونده:اجرای مراسم عشای ربانی.jpg\|بندانگشتی\| [[مسیحیت در چین\|مراسم عشای ربانی]]، برگرفته از ویکی پدیای فارسی، قابل بازیابی از https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D8%B4%D8%A7%DB%8C_%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C]]

	در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>		در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>

	«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش]] به مورد اجرا گذاشته شده و در [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش ملی]]، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>.		«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش]] به مورد اجرا گذاشته شده و در [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش ملی]]، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد 2، ص. 731-732.</ref>.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[سیاست های مذهبی دولت چین]]؛ [[ساختار رسمی دولت چین برای نظارت بر ادیان]]

	* [[سیاست های مذهبی دولت چین]]		==منبع اصلی==
	* [[ساختار رسمی دولت چین برای نظارت بر ادیان]]

	~~==کتابشناسی==~~		<references />

	~~<references />~~		== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
			[[رده:ادیان و مذاهب]]

Samiei در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۲

2023-12-18T12:02:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۲
خط ۲:		خط ۲:
	پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.		پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.

	در قانون اساسی [[جمهوری خلق چین]] قید شده است:<blockquote>«اتباع [[جمهوری خلق چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند». </blockquote>در قوانین [[چین]]، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و ~~پرورش؛~~ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است:<blockquote>«اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. ~~اقلیت‌های~~ مختلف باید به [[زبان چینی\|زبان]]؛ [[خط چینی\|خط]]؛ [[آداب و رسوم عامیانه ی مردم چین\|آداب و رسوم]] و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»</blockquote>		در قانون اساسی [[جمهوری خلق چین]] قید شده است:<blockquote>«اتباع [[جمهوری خلق چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند». </blockquote>در قوانین [[چین]]، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش]]؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است:<blockquote>«اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. ا[[اقلیت های قومی در چین\|قلیت‌های مختلف]] باید به [[زبان چینی\|زبان]]؛ [[خط چینی\|خط]]؛ [[آداب و رسوم عامیانه ی مردم چین\|آداب و رسوم]] و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»</blockquote>

	[[پرونده:اجرای مراسم عشای ربانی.jpg\|بندانگشتی\| [[مسیحیت در چین\|مراسم عشای ربانی]]]]		[[پرونده:اجرای مراسم عشای ربانی.jpg\|بندانگشتی\| [[مسیحیت در چین\|مراسم عشای ربانی]]]]
خط ۸:		خط ۸:
	در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>		در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>

	«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از آموزش و پرورش به مورد اجرا گذاشته شده و در آموزش و پرورش ~~ملی،~~ به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. ''تهران'': موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.		«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش]] به مورد اجرا گذاشته شده و در [[نظام آموزش و پرورش در چین معاصر\|آموزش و پرورش ملی]]، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>.

			== نیز نگاه کنید به ==

			* [[سیاست های مذهبی دولت چین]]
			* [[ساختار رسمی دولت چین برای نظارت بر ادیان]]

	~~نیز نگاه کنید به [[سیاست های مذهبی دولت چین]]~~
	==کتابشناسی==		==کتابشناسی==

	<references />		<references />

Shekvati در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۶

2023-11-17T09:26:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:Constitution of the People's Republic of China.jpg\|بندانگشتی\|قانون اساسی [[جمهوری خلق چین]]]]
			پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.

	~~پس از تأسیس~~ [[چین]] ~~نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست~~ آزادی اعتقادات مذهبی را ~~تدوین~~ و به ~~مورد اجرا گذاشته~~ و ~~رابطه‌ی میان سیاست~~ و ~~مذهب~~ را ~~منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد~~. ~~طبق این مقررات، اتباع~~ [[چین]] ~~می‌توانند آزادانه مذهب خود را~~ انتخاب ~~نموده~~ و ~~تبعیت~~ از مذهب ~~خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف~~ از ~~جایگاه~~ برابر بهره‌مند ~~بوده~~ و ~~در ایجاد صلح~~ و ~~هماهنگی~~ و ~~همزیستی با هم تلاش می‌کنند~~. ~~پیروان ادیان~~ و ~~کسانی‌که~~ از ~~دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته~~ و ~~با هم متحد هستند~~.		در قانون اساسی [[جمهوری خلق چین]] قید شده است:<blockquote>«اتباع [[جمهوری خلق چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند». </blockquote>در قوانین [[چین]]، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است:<blockquote>«اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. اقلیت‌های مختلف باید به [[زبان چینی\|زبان]]؛ [[خط چینی\|خط]]؛ [[آداب و رسوم عامیانه ی مردم چین\|آداب و رسوم]] و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»</blockquote>

			[[پرونده:اجرای مراسم عشای ربانی.jpg\|بندانگشتی\| [[مسیحیت در چین\|مراسم عشای ربانی]]]]

	در ~~قانون اساسی~~ [[~~جمهوری خلق~~ چین]] ~~قید شده است:<blockquote>«اتباع [[جمهوری خلق چین]] از آزادی اعتقادات~~ مذهبی ~~برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع~~ را ~~به پذیرفتن دین یا بی~~ دینی ~~وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل~~ شود. ~~دولت~~ [[چین]] ~~از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند~~. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی ~~را ندارند». </blockquote>در قوانین~~ [[چین]]~~، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش~~ و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و ~~قانون تبلیغات قید شده است:<blockquote>«اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان،~~ از ~~حق انتخاب کردن~~ و ~~انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش~~ و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. اقلیت‌های مختلف باید به [[زبان چینی\|زبان]]؛ [[خط چینی\|خط]]؛ [[~~آداب و رسوم عامیانه ی مردم~~ چین~~\|آداب و رسوم~~]] ~~و اعتقادات~~ مذهبی ~~دیگران احترام بگذارند~~. ~~اتباع~~ در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»</blockquote>		در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>

	در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از آموزش و پرورش به مورد اجرا گذاشته شده و در آموزش و پرورش ملی، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. ''تهران'': موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.		«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از آموزش و پرورش به مورد اجرا گذاشته شده و در آموزش و پرورش ملی، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. ''تهران'': موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.

	نیز نگاه کنید به [[سیاست های مذهبی دولت چین]]		نیز نگاه کنید به [[سیاست های مذهبی دولت چین]]

Samiei در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۲۵

2023-11-16T18:25:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۲۵
خط ۲:		خط ۲:
	پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.		پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.

	در قانون اساسی جمهوری خلق [[چین]] قید شده است: «اتباع [[جمهوری خلق چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ~~ندارند~~. در قوانین [[چین]]، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است: «اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. اقلیت‌های مختلف باید به [[زبان چینی\|زبان]]؛ [[خط چینی\|خط]]؛ [[آداب و رسوم عامیانه ی مردم چین\|آداب و رسوم]] و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»		در قانون اساسی [[جمهوری خلق چین]] قید شده است:<blockquote>«اتباع [[جمهوری خلق چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند». </blockquote>در قوانین [[چین]]، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است:<blockquote>«اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. اقلیت‌های مختلف باید به [[زبان چینی\|زبان]]؛ [[خط چینی\|خط]]؛ [[آداب و رسوم عامیانه ی مردم چین\|آداب و رسوم]] و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»</blockquote>

	در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از آموزش و پرورش به مورد اجرا گذاشته شده و در آموزش و پرورش ملی، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. ''تهران'': موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.		در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از آموزش و پرورش به مورد اجرا گذاشته شده و در آموزش و پرورش ملی، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. ''تهران'': موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.

Samiei در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۲۳

2023-11-16T18:23:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۲۳
خط ۱:		خط ۱:

	~~===''چارچوب آزادی‌های مذهبی''===~~
	پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.		پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.

	در قانون اساسی جمهوری خلق [[چین]] قید شده است: «اتباع جمهوری خلق [[چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند. در قوانین ~~چین،~~ مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است: «اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. اقلیت‌های مختلف باید به ~~زبان؛ خط؛~~ آداب و رسوم و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»		در قانون اساسی جمهوری خلق [[چین]] قید شده است: «اتباع [[جمهوری خلق چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند. در قوانین [[چین]]، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است: «اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. اقلیت‌های مختلف باید به [[زبان چینی\|زبان]]؛ [[خط چینی\|خط]]؛ [[آداب و رسوم عامیانه ی مردم چین\|آداب و رسوم]] و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»

	در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در جمهوری خلق [[چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است: «فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند مراسم عبادی ~~بودایی؛~~ اقامه‌ی ~~نماز؛~~ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ اجرای مراسم عشای ~~ربانی؛ تعمید؛~~ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»		در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در [[جمهوری خلق چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است:<blockquote>«فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند [[آیین بودا\|مراسم عبادی بودایی]]؛ [[اسلام در چین\|اقامه‌ی نماز]]؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ [[مسیحیت در چین\|اجرای مراسم عشای ربانی]]؛ [[مسیحیت در چین\|تعمید]]؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ [[جشن ها و فستیوال های اقلیت های قومی چین\|برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی]] مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»</blockquote>در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از آموزش و پرورش به مورد اجرا گذاشته شده و در آموزش و پرورش ملی، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. ''تهران'': موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.

	در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از آموزش و پرورش به مورد اجرا گذاشته شده و در آموزش و پرورش ملی، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از فرهنگ و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. ''تهران'': موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.

			نیز نگاه کنید به [[سیاست های مذهبی دولت چین]]
	==کتابشناسی==		==کتابشناسی==

	<references />		<references />

Shekvati در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۹

2023-11-16T08:39:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۹
خط ۳:		خط ۳:
	پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.		پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.

	در قانون اساسی جمهوری خلق [[چین]] قید شده است: «اتباع جمهوری خلق [[چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی ~~برخور دارند،~~ هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند. در قوانین چین، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است: «اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. اقلیت‌های مختلف باید به زبان؛ خط؛ آداب و رسوم و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»		در قانون اساسی جمهوری خلق [[چین]] قید شده است: «اتباع جمهوری خلق [[چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخوردارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند. در قوانین چین، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است: «اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. اقلیت‌های مختلف باید به زبان؛ خط؛ آداب و رسوم و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»

	در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در جمهوری خلق [[چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است: «فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند مراسم عبادی بودایی؛ اقامه‌ی نماز؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ اجرای مراسم عشای ربانی؛ تعمید؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»		در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در جمهوری خلق [[چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است: «فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند مراسم عبادی بودایی؛ اقامه‌ی نماز؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ اجرای مراسم عشای ربانی؛ تعمید؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»

Shekvati در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۸

2023-11-16T08:38:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۸
خط ۱:		خط ۱:

	== ''چارچوب ~~آزاديهاي مذهبي~~'' ==		===''چارچوب آزادی‌های مذهبی''===
	پس از تأسیس چین نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و ~~رابطهی~~ میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع چین ~~میتوانند~~ آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر ~~بهرهمند~~ بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش ~~میکنند~~. پیروان ادیان و ~~کسانیکه~~ از دینی پیروی ~~نمیکنند،~~ به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.		پس از تأسیس [[چین]] نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطه‌ی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع [[چین]] می‌توانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهره‌مند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش می‌کنند. پیروان ادیان و کسانی‌که از دینی پیروی نمی‌کنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.

	در قانون اساسی جمهوری خلق چین قید شده است: «اتباع جمهوری خلق چین از آزادی اعتقادات مذهبی برخور دارند، هیچ ~~ادارهی~~ دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا ~~بیدینها~~ تعبیض قایل شود. دولت چین از ~~فعالیتهای~~ مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت ~~میکند~~. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با ~~سوء استفاده~~ از مذهب، به ~~فعالیتهای~~ مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور ~~سازمانهای~~ دینی و مذهبی را ندارند. در قوانین چین، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است: «اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن ~~بهرهمند~~ هستند؛ اموال قانونی ~~سازمانهای~~ مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار ~~میگیرند~~. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی ~~بهرهمند~~ هستند. ~~اقلیتهای~~ مختلف باید به زبان؛ خط؛ آداب و رسوم و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، ~~بهدلیل~~ عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار ~~نمی گیرند؛~~ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»		در قانون اساسی جمهوری خلق [[چین]] قید شده است: «اتباع جمهوری خلق [[چین]] از آزادی اعتقادات مذهبی برخور دارند، هیچ اداره‌ی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بی‌دین‌ها تعبیض قایل شود. دولت [[چین]] از فعالیت‌های مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت می‌کند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء‌استفاده از مذهب، به فعالیت‌های مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمان‌های دینی و مذهبی را ندارند. در قوانین چین، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است: «اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهره‌مند هستند؛ اموال قانونی سازمان‌های مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار می‌گیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهره‌مند هستند. اقلیت‌های مختلف باید به زبان؛ خط؛ آداب و رسوم و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، به‌دلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»

	در ~~ژانویهی~~ سال 1994، دولت چین مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در ~~فوریهی~~ همان سال مقررات مربوط به ~~فعالیتهای~~ مذهبی خارجیان در جمهوری خلق چین منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم چین مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام ~~فعالیتهای~~ فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی چین در ~~زمینهی~~ امور مذهبی حمایت ~~میشود~~. در قوانین مربوطه قید شده است: ~~«فعالیتهای~~ معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در ~~خانههای~~ پیروان ادیان، مانند مراسم عبادی بودایی؛ ~~اقامهی~~ نماز؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ اجرای مراسم عشای ربانی؛ تعمید؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ برگزاری ~~جشنها~~ و اعیاد و عزاداری مذهبی مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»		در ژانویه‌ی سال 1994، دولت [[چین]] مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریه‌ی همان سال مقررات مربوط به فعالیت‌های مذهبی خارجیان در جمهوری خلق [[چین]] منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم [[چین]] مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیت‌های فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی [[چین]] در زمینه‌ی امور مذهبی حمایت می‌شود. در قوانین مربوطه قید شده است: «فعالیت‌های معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانه‌های پیروان ادیان، مانند مراسم عبادی بودایی؛ اقامه‌ی نماز؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ اجرای مراسم عشای ربانی؛ تعمید؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ برگزاری جشن‌ها و اعیاد و عزاداری مذهبی مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»

	در ~~چین،~~ همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از آموزش و پرورش به مورد اجرا گذاشته شده و در آموزش و پرورش ملی، به دانش آموزان ~~آموزشهای~~ دینی داده ~~نمیشود~~. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته ~~میشود~~. در ~~دانشکدههای~~ الهیات که از سوی ~~سازمانها~~ و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام ~~میشود~~. در فرایند ~~توسعهی~~ تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از فرهنگ و ~~اندیشهی~~ سنتی چین تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای ~~انسانها~~ توصیه شده است.		در [[چین]]، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از آموزش و پرورش به مورد اجرا گذاشته شده و در آموزش و پرورش ملی، به دانش آموزان آموزش‌های دینی داده نمی‌شود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته می‌شود. در دانشکده‌های الهیات که از سوی سازمان‌ها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام می‌شود. در فرایند توسعه‌ی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از فرهنگ و اندیشه‌ی سنتی [[چین]] تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسان‌ها توصیه شده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. ''تهران'': موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.

			==کتابشناسی==

			<references />

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی « == ''چارچوب آزاديهاي مذهبي'' == پس از تأسیس چین نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطهی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع چین میتوانند آزادانه مذهب خ...» ایجاد کرد

2023-10-14T16:09:38Z

صفحه‌ای تازه حاوی « == ''چارچوب آزاديهاي مذهبي'' == پس از تأسیس چین نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطهی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع چین میتوانند آزادانه مذهب خ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== ''چارچوب آزاديهاي مذهبي'' ==
پس از تأسیس چین نو در سال 1949، دولت این کشور سیاست آزادی اعتقادات مذهبی را تدوین و به مورد اجرا گذاشته و رابطهی میان سیاست و مذهب را منطبق با اوضاع کشور تعیین کرد. طبق این مقررات، اتباع چین میتوانند آزادانه مذهب خود را انتخاب نموده و تبعیت از مذهب خود را اعلام کنند. مذاهب مختلف از جایگاه برابر بهرهمند بوده و در ایجاد صلح و هماهنگی و همزیستی با هم تلاش میکنند. پیروان ادیان و کسانیکه از دینی پیروی نمیکنند، به یکدیگر احترام گذاشته و با هم متحد هستند.

در قانون اساسی جمهوری خلق چین قید شده است: «اتباع جمهوری خلق چین از آزادی اعتقادات مذهبی برخور دارند، هیچ ادارهی دولتی، سازمان اجتماعی، یا شخصی نباید اتباع را به پذیرفتن دین یا بی دینی وادار کند و یا علیه پیروان ادیان و یا بیدینها تعبیض قایل شود. دولت چین از فعالیتهای مذهبی عادی پیروان ادیان حمایت میکند. با این حال؛ هیچ کس حق ندارد با سوء استفاده از مذهب، به فعالیتهای مخل نظم اجتماعی، لطمه زدن به سلامت فیزیکی دیگران و مانع تراشی در نظام آموزشی کشور مبادرت ورزد. بیگانگان حق دخالت در امور سازمانهای دینی و مذهبی را ندارند. در قوانین چین، مانند قانون خودمختاری مناطق اقلیت نشین؛ مقررات قانون مدنی؛ قانون آموزش و پرورش؛ قانون کار؛ قانون آموزش و پرورش اجباری؛ قانون انتخابات مجلس نمایندگان خلق؛ قانون سازماندهی شوراهای روستایی و قانون تبلیغات قید شده است: «اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی آنان، از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن بهرهمند هستند؛ اموال قانونی سازمانهای مذهبی تحت حمایت حقوقی کشور قرار میگیرند. آموزش و پرورش از مذهب جداست؛ اتباع بدون در نظر گرفتن اعتقادات مذهبی، و طبق قانون، از فرصت برابر آموزشی بهرهمند هستند. اقلیتهای مختلف باید به زبان؛ خط؛ آداب و رسوم و اعتقادات مذهبی دیگران احترام بگذارند. اتباع در یافتن شغل، بهدلیل عقاید مذهبی مورد تبعیض قرار نمی گیرند؛ در تبلیغات و نشان کالاها نباید از موضوعات تبعیض آمیز قومی و مذهبی استفاده شود.»

در ژانویهی سال 1994، دولت چین مقررات انجام مراسم مذهبی را منتشر کرد تا حرمت و مصالح قانونی اماکن دینی حفظ شود. همچنین، در فوریهی همان سال مقررات مربوط به فعالیتهای مذهبی خارجیان در جمهوری خلق چین منتشرشد. در این مقررات، آزادی اعتقادات مذهبی خارجیان مقیم چین مورد پذیرش و احترام قرار گرفته و از مبادلات دوستانه و انجام فعالیتهای فرهنگی و دانشگاهی خارجیان با همکاری محافل دینی چین در زمینهی امور مذهبی حمایت میشود. در قوانین مربوطه قید شده است: «فعالیتهای معمول دینی روحانیان در اماکن مذهبی، یا در خانههای پیروان ادیان، مانند مراسم عبادی بودایی؛ اقامهی نماز؛ خواندن کتب مقدس؛ دعا ؛ موعظه؛ اجرای مراسم عشای ربانی؛ تعمید؛ اجرای تشریفات پذیرش راهب یا راهبه؛ برگزاری جشنها و اعیاد و عزاداری مذهبی مورد حمایت قانون بوده و کسی حق مداخله در آنها را ندارد.»

در چین، همچون اکثر کشورهای جهان، اصل جداسازی دین از آموزش و پرورش به مورد اجرا گذاشته شده و در آموزش و پرورش ملی، به دانش آموزان آموزشهای دینی داده نمیشود. در برخی از مراکز آموزش عالی و نهادهای تحقیقاتی، به آموزش و تحقیق پیرامون مذهب پرداخته میشود. در دانشکدههای الهیات که از سوی سازمانها و ادیان مختلف تأسیس شده است؛ آموزش تخصصی دینی، طبق هر مذهب انجام میشود. در فرایند توسعهی تاریخی طولانی؛ فرهنگ دینی به بخشی از فرهنگ و اندیشهی سنتی چین تبدیل شده و در تمامی ادیان، خدمت به جامعه وایجاد رفاه برای انسانها توصیه شده است.