گروه‌های قومی و نژادی در چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi: /* نویسنده مقاله */

2025-11-29T20:01:19Z

نویسنده مقاله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۱
خط ۴۱۶:		خط ۴۱۶:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[~~index.php?title=~~رده:گروه های قومی و نژادی]]		[[رده:گروه های قومی و نژادی]]

Mahdi در ‏۱۲ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۸

2025-08-12T14:18:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۸
خط ۲:		خط ۲:

	===تعریف مصطلح گروه قومی===		===تعریف مصطلح گروه قومی===
	برپایه‌ی تعاریف موجود در علوم اجتماعی معاصر، یک گروه قومی دارای ویژگی‌های خاص خود است که ممکن است با اکثریت جامعه‌ای که در آن زیست ~~می کند~~ متفاوت باشد. این تفاوت‌ها شامل دین، هویت قومی، کاست اجتماعی، منطقه‌ی زیستی، زبان، ملیت، تبار، نژاد، رنگ و فرهنگ می باشد. این ویژگی‌ها هر کدام به تنهایی یا ترکیبی از آن‌ها - برای تعریف قومیت یا گروه قومی استفاده می‌شود، اما به سختی می‌توان مهم‌ترین و ضروری‌ترین آن‌ها را مشخص کرد<ref>Smith,A.(1986). The Ethnic Origins of Nations. Oxford: Basil Blackwell, P. 24</ref>.		برپایه‌ی تعاریف موجود در علوم اجتماعی معاصر، یک گروه قومی دارای ویژگی‌های خاص خود است که ممکن است با اکثریت جامعه‌ای که در آن زیست می‌کند متفاوت باشد. این تفاوت‌ها شامل دین، هویت قومی، کاست اجتماعی، منطقه‌ی زیستی، زبان، ملیت، تبار، نژاد، رنگ و فرهنگ می باشد. این ویژگی‌ها هر کدام به تنهایی یا ترکیبی از آن‌ها - برای تعریف قومیت یا گروه قومی استفاده می‌شود، اما به سختی می‌توان مهم‌ترین و ضروری‌ترین آن‌ها را مشخص کرد<ref>Smith,A.(1986). The Ethnic Origins of Nations. Oxford: Basil Blackwell, P. 24</ref>.
	===[[ساختار قومیتی در چین]]===		===[[ساختار قومیتی در چین]]===
	[[چین]] کشوری است با تمدن باستانی، پیشین‌های کهن، [[آداب و رسوم عامیانه ی مردم چین\|آداب و سنن فرهنگی متنوع]]، با 9/6 میلیون کیلومتر مربع مساحت، با جمعیتی بالغ بر یک میلیارد و سیصد میلیون نفر که از 56 قوم و نژاد متنوع و رنگارنگ تشکیل شده است. این سرزمین پهناور، از گذشته‌های دور یکی از گاهواره‌ها و کانون‌های مهم [[تاریخ و تمدن چین\|فرهنگ و تمدن]] وهنر بشری بوده است. [[چین\|کشور چین]]، از هفت هزار سال پیشینه‌ی تاریخی برخوردار است که پنج هزار سال آن مدون و مستند موجود است. کشوری با نژادهای مختلف که تغییر و تحولات و آداب و عادت‌های گذشته، به توسعه‌ی تبادل فرهنگی بین آنان کمک کرده و زمینه را برای فراگیری نقاط قوت یکدیگر به منظور جبران ضعف‌ها، و پیشرفت تمدن همه‌ی اقوام ساکن در این سرزمین فراهم ساخته است. [[تاریخ و تمدن چین\|فرهنگ غنی و تمدن کهن‌]] و درخشان‌ این ملت که آمیزه‌ای از فرهنگ‌های مختلف و متنوع است، بر سایر فرهنگ‌های بشری، به ویژه بر فرهنگ و هنر و تمدن و زبان کشورهای همسایه خود از جمله شبه جزیره‌ی کره، [[ژاپن]] و ویتنام تأثیر عمیقی برجای نهاده است. از این رو، آشنایی با اقلیت‌های موجود در سرزمین [[چین]]، رهیافت‌ها، سیاست‌ها و اقدامات دولت [[چین]] معاصر در برخورد با قومیت‌ها، می‌تواند خواننده را با واقعیت‌های تاریخی و اجتماعی مردم این سرزمین بیشتر آشنا سازد.		[[چین]] کشوری است با تمدن باستانی، پیشین‌های کهن، [[آداب و رسوم عامیانه ی مردم چین\|آداب و سنن فرهنگی متنوع]]، با 9/6 میلیون کیلومتر مربع مساحت، با جمعیتی بالغ بر یک میلیارد و سیصد میلیون نفر که از 56 قوم و نژاد متنوع و رنگارنگ تشکیل شده است. این سرزمین پهناور، از گذشته‌های دور یکی از گاهواره‌ها و کانون‌های مهم [[تاریخ و تمدن چین\|فرهنگ و تمدن]] وهنر بشری بوده است. [[چین\|کشور چین]]، از هفت هزار سال پیشینه‌ی تاریخی برخوردار است که پنج هزار سال آن مدون و مستند موجود است. کشوری با نژادهای مختلف که تغییر و تحولات و آداب و عادت‌های گذشته، به توسعه‌ی تبادل فرهنگی بین آنان کمک کرده و زمینه را برای فراگیری نقاط قوت یکدیگر به منظور جبران ضعف‌ها، و پیشرفت تمدن همه‌ی اقوام ساکن در این سرزمین فراهم ساخته است. [[تاریخ و تمدن چین\|فرهنگ غنی و تمدن کهن‌]] و درخشان‌ این ملت که آمیزه‌ای از فرهنگ‌های مختلف و متنوع است، بر سایر فرهنگ‌های بشری، به ویژه بر فرهنگ و هنر و تمدن و زبان کشورهای همسایه خود از جمله شبه جزیره‌ی کره، [[ژاپن]] و ویتنام تأثیر عمیقی برجای نهاده است. از این رو، آشنایی با اقلیت‌های موجود در سرزمین [[چین]]، رهیافت‌ها، سیاست‌ها و اقدامات دولت [[چین]] معاصر در برخورد با قومیت‌ها، می‌تواند خواننده را با واقعیت‌های تاریخی و اجتماعی مردم این سرزمین بیشتر آشنا سازد.
خط ۴۱۶:		خط ۴۱۶:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:گروه های قومی و نژادی]]		[[index.php?title=رده:گروه های قومی و نژادی]]

Mahdi: /* میزان رشد جمعیت اقلیت‌های قومی چین */

2025-08-12T14:09:18Z

میزان رشد جمعیت اقلیت‌های قومی چین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۹
خط ۹۷:		خط ۹۷:
	براساس سرشماری سال 1953، تنها 10 اقلیت، جمعیتی بیش از یک میلیون نفر داشتند، در حالی که این تعداد در سرشماری سال 2000به 18 مورد رسیده است. در نخستین سرشماری اقلیت با جمعیت بیش از 10 میلیون تنها یک مورد آن هم اقلیت جووانگ بود، ولی پس از پنجاه سال جمعیت اقلیت مَن هم از مرز 10 میلیون گذشته و اقلیت‌های خوی، میائو و اویغور نیز به این مرز نزدیک شده اند. طبق سرشماری سال 2005 میلادی، 18 قوم دارای جمعیتی بالای یک میلیون تا 10 میلیون نفر، 17 اقلیت دارای جمعیتی بین 100 هزار تا یک میلیون نفر، و 20 اقلیت نژادی دارای جمعیتی بین 10هزار تا 100هزار نفر هستند. کوچکترین اقلیت از نظر جمعیت، قوم لهوبا با 2965 نفر جمعیت به شمار می‌رود<ref name=":2">مجله ی اقلیت های قومی چین(China Nationalities Magazine) سال اول، شماره اول،-2003. به نقل از آمار کامپیوتری سرشماری سال 2000میلادی چین.</ref>.		براساس سرشماری سال 1953، تنها 10 اقلیت، جمعیتی بیش از یک میلیون نفر داشتند، در حالی که این تعداد در سرشماری سال 2000به 18 مورد رسیده است. در نخستین سرشماری اقلیت با جمعیت بیش از 10 میلیون تنها یک مورد آن هم اقلیت جووانگ بود، ولی پس از پنجاه سال جمعیت اقلیت مَن هم از مرز 10 میلیون گذشته و اقلیت‌های خوی، میائو و اویغور نیز به این مرز نزدیک شده اند. طبق سرشماری سال 2005 میلادی، 18 قوم دارای جمعیتی بالای یک میلیون تا 10 میلیون نفر، 17 اقلیت دارای جمعیتی بین 100 هزار تا یک میلیون نفر، و 20 اقلیت نژادی دارای جمعیتی بین 10هزار تا 100هزار نفر هستند. کوچکترین اقلیت از نظر جمعیت، قوم لهوبا با 2965 نفر جمعیت به شمار می‌رود<ref name=":2">مجله ی اقلیت های قومی چین(China Nationalities Magazine) سال اول، شماره اول،-2003. به نقل از آمار کامپیوتری سرشماری سال 2000میلادی چین.</ref>.

	از میان 55 اقلیت قومی این کشور، 22 اقلیت وجود دارد که جمعیت هرکدام از آن‌ها کمتر از 100هزار نفر است و 2 اقلیت دیگر هستند که جمعیت مجموع آن‌ها حدود 650 هزار نفر است که اصطلاحا از آن‌ها به گروه‌های نژادی زیر جمعیت (Under Populated Ethnic Groupe) نام برده ~~می شود~~<ref name=":2" />.		از میان 55 اقلیت قومی این کشور، 22 اقلیت وجود دارد که جمعیت هرکدام از آن‌ها کمتر از 100هزار نفر است و 2 اقلیت دیگر هستند که جمعیت مجموع آن‌ها حدود 650 هزار نفر است که اصطلاحا از آن‌ها به گروه‌های نژادی زیر جمعیت (Under Populated Ethnic Groupe) نام برده می‌شود<ref name=":2" />.

	جدول شماره2. اقلیت‌های نژادی چین		جدول شماره2. اقلیت‌های نژادی چین

Mahdi: /* سیاست دولت چین برای اداره ی مناطق اقلیت نشین */

2025-08-12T14:00:11Z

سیاست دولت چین برای اداره ی مناطق اقلیت نشین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۰
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	مناطق محل سکونت این اقلیت‌ها از نظر مساحت بسیار وسیع و از لحاظ منابع معدنی و ذخایر زیرزمینی بسیار غنی و متنوع است. مساحت کل مناطق خودگردان اقلیت‌های قومی [[چین]] تا پایان سال 1997 میلادی، بیش از 6162900 کیلومتر مربع، معادل 64/2 درصد کل مساحت کشور [[چین]] را تشکیل می‌دهد.		مناطق محل سکونت این اقلیت‌ها از نظر مساحت بسیار وسیع و از لحاظ منابع معدنی و ذخایر زیرزمینی بسیار غنی و متنوع است. مساحت کل مناطق خودگردان اقلیت‌های قومی [[چین]] تا پایان سال 1997 میلادی، بیش از 6162900 کیلومتر مربع، معادل 64/2 درصد کل مساحت کشور [[چین]] را تشکیل می‌دهد.
	===[[سیاست دولت چین برای اداره ی مناطق اقلیت نشین]]===		===[[سیاست دولت چین برای اداره ی مناطق اقلیت نشین]]===
	به نظر ~~می رسد،~~ دولت [[چین]]، با رویکردی«ابزارگرایانه» و در راستای توجه جدی به توسعه‌ی هماهنگ و متوازن اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی خویش؛ برای رشد و توسعه‌ی متوازن فعالیت‌های فرهنگی در داخل و خارج از کشور اهمیت زیادی قائل است. برای رسیدن به این هدف، [[پکن]] تلاش کرده است تا سیاست تنوع گرایی قومی و فرهنگی متناسب با نیازهای امروزین جامعه، توأم با استراتژی و راهبردی کارآمد و مشخص برای داخل کشور و نیز عرصه‌ی بین‌المللی طراحی و تدوین کرده و به پیش می‌برد و در زمینه‌های فرهنگی و گسترش تفاهم و دوستی و درک متقابل و همزیستی متقابل میان اقلیت‌های قومی داخل کشور و سایر ملل در عرصه‌ی جهانی دست یافته است<ref>خانی، عادل(1385). جایگاه اقلیتهای قومی در سیاست فرهنگی چین. ارایه شده در سمینار بررسی روابط فرهنگی ایران و شرق آسیا. برگزار شده توسط دانشگاه شهید بهشتی و سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی</ref>.		به نظر می‌رسد، دولت [[چین]]، با رویکردی«ابزارگرایانه» و در راستای توجه جدی به توسعه‌ی هماهنگ و متوازن اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی خویش؛ برای رشد و توسعه‌ی متوازن فعالیت‌های فرهنگی در داخل و خارج از کشور اهمیت زیادی قائل است. برای رسیدن به این هدف، [[پکن]] تلاش کرده است تا سیاست تنوع گرایی قومی و فرهنگی متناسب با نیازهای امروزین جامعه، توأم با استراتژی و راهبردی کارآمد و مشخص برای داخل کشور و نیز عرصه‌ی بین‌المللی طراحی و تدوین کرده و به پیش می‌برد و در زمینه‌های فرهنگی و گسترش تفاهم و دوستی و درک متقابل و همزیستی متقابل میان اقلیت‌های قومی داخل کشور و سایر ملل در عرصه‌ی جهانی دست یافته است<ref>خانی، عادل(1385). جایگاه اقلیتهای قومی در سیاست فرهنگی چین. ارایه شده در سمینار بررسی روابط فرهنگی ایران و شرق آسیا. برگزار شده توسط دانشگاه شهید بهشتی و سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی</ref>.

	قانون مناطق خودمختار [[چین]] در نخستین سال‌های تأسیس [[جمهوری خلق چین]] نیز بر همین مبنا تهیه و تنظیم و ابلاغ گردید. براساس این قانون، دولت [[چین]] به مناطقی که 20درصد از جمعیت آن را افراد یک یا چند اقلیت قومی تشکیل دهند، به آن منطقه، منطقه‌ی خودمختار اقلیت نشین اطلاق می شود که از امتیازات و اختیارات خاص برخوردار است. این سیاست، در دهه 1950 بنیانی برای ایجاد تعادل میان وحدت و یکپارچگی ملی و همزیستی مسالمت‌آمیز بین اقلیت‌های قومی و اکثریت نژاد خَن شد. اگرچه این سیاست در دهه 1960 و نیمه‌ی نخست دهه 1970 میلادی(دوران انقلاب فرهنگی)، در اثر پافشاری مائو بر یکپارچگی اجباری اقلیت‌ها زیر سئوال رفت، ولی در دهه‌ی1980 و شروع اجرای اصلاحات و همچنین، نیمه‌ی نخست دهه1990، دوباره مورد تأکید قرار گرفت، هرچند با گرایش‌های اقتصادی و فرهنگی بیشتر.		قانون مناطق خودمختار [[چین]] در نخستین سال‌های تأسیس [[جمهوری خلق چین]] نیز بر همین مبنا تهیه و تنظیم و ابلاغ گردید. براساس این قانون، دولت [[چین]] به مناطقی که 20درصد از جمعیت آن را افراد یک یا چند اقلیت قومی تشکیل دهند، به آن منطقه، منطقه‌ی خودمختار اقلیت نشین اطلاق می شود که از امتیازات و اختیارات خاص برخوردار است. این سیاست، در دهه 1950 بنیانی برای ایجاد تعادل میان وحدت و یکپارچگی ملی و همزیستی مسالمت‌آمیز بین اقلیت‌های قومی و اکثریت نژاد خَن شد. اگرچه این سیاست در دهه 1960 و نیمه‌ی نخست دهه 1970 میلادی(دوران انقلاب فرهنگی)، در اثر پافشاری مائو بر یکپارچگی اجباری اقلیت‌ها زیر سئوال رفت، ولی در دهه‌ی1980 و شروع اجرای اصلاحات و همچنین، نیمه‌ی نخست دهه1990، دوباره مورد تأکید قرار گرفت، هرچند با گرایش‌های اقتصادی و فرهنگی بیشتر.

Mahdi در ‏۱۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۱۹

2025-08-11T12:19:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۱۹
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	در کشور [[چین]]، ادیان مذاهب و باورهای فکری گوناگونی رواج دارد که عمده‌ی آن‌ها عبارتند از: بودایی، دائویی، اسلام، مسیحی و یهودی. نکته‌ی قابل ذکر این استکه، بیشتر اقلیت‌های قومی این کشور دارای اعتقادات مذهبی و باورهای دینی بوده و برخی از آن‌ها نیز به آیین‌ها، کیش‌ها و باورهای کهن سنتی و عامیانه‌ی بومی اعتقاد دارند. برای نمونه، اغلب نژاد تبتی به آیین بودایی لامایی اعتقاد دارند. افزون بر تبتی‌ها، برخی از سایر اقوام نیز همچون مغولی، تو، یوگور، منبا، پریمی، و ناشی، به آیین بودای لامایی معتقدند. برخی دیگر مانند اقوام دای، بلانگ، دهآنگ و بخشی از قوم وا؛ پیرو آیین بودایی ماهایانا هستند. و ده اقلیت قومی همچون هوی، اویغور، قزاق، دونگشیانگ، بائوآن، سالار، قرقیز، تاتار، ازبک و تاجیک پیرو دین اسلام بوده و گروهی از اقوام یی، میائو، لاهو، جینگپو، و لیسو، به مسیحیت اعتقاد دارند. روس‌ها و عده‌ای از قوم اونکی پیرو آیین ارتودوکس هستند. در میان برخی از اقلیت‌های قومی مانند دلونگ، نو، وا، جینگپو، گائوشان، اوروچن، و لوبا نیز به ارواح، نیاپرستی و طبیعت پرستی و سایر باورهای پیشینیان رواج دارد<ref>سایت اینترنتی امور اقلیتهای دولت چین قابل بازیابی از . WWW.seac.gov.cn</ref>.		در کشور [[چین]]، ادیان مذاهب و باورهای فکری گوناگونی رواج دارد که عمده‌ی آن‌ها عبارتند از: بودایی، دائویی، اسلام، مسیحی و یهودی. نکته‌ی قابل ذکر این استکه، بیشتر اقلیت‌های قومی این کشور دارای اعتقادات مذهبی و باورهای دینی بوده و برخی از آن‌ها نیز به آیین‌ها، کیش‌ها و باورهای کهن سنتی و عامیانه‌ی بومی اعتقاد دارند. برای نمونه، اغلب نژاد تبتی به آیین بودایی لامایی اعتقاد دارند. افزون بر تبتی‌ها، برخی از سایر اقوام نیز همچون مغولی، تو، یوگور، منبا، پریمی، و ناشی، به آیین بودای لامایی معتقدند. برخی دیگر مانند اقوام دای، بلانگ، دهآنگ و بخشی از قوم وا؛ پیرو آیین بودایی ماهایانا هستند. و ده اقلیت قومی همچون هوی، اویغور، قزاق، دونگشیانگ، بائوآن، سالار، قرقیز، تاتار، ازبک و تاجیک پیرو دین اسلام بوده و گروهی از اقوام یی، میائو، لاهو، جینگپو، و لیسو، به مسیحیت اعتقاد دارند. روس‌ها و عده‌ای از قوم اونکی پیرو آیین ارتودوکس هستند. در میان برخی از اقلیت‌های قومی مانند دلونگ، نو، وا، جینگپو، گائوشان، اوروچن، و لوبا نیز به ارواح، نیاپرستی و طبیعت پرستی و سایر باورهای پیشینیان رواج دارد<ref>سایت اینترنتی امور اقلیتهای دولت چین قابل بازیابی از . WWW.seac.gov.cn</ref>.
	===[[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|پراکندگی محل سکونت اقلیت‌های قومی چین]]===		===[[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|پراکندگی محل سکونت اقلیت‌های قومی چین]]===
	[[پرونده:China autonomous regions numbered.svg.png\|بندانگشتی\|مناطق خود مختار [[چین]]]]هرچند شمار جمعیت اقلیت‌های قومی چین نسبت به جمعیت نژاد خَن (اکثریت) اندک است، اما پراکندگی جغرافیای محل سکونت آنان بسیار گسترده است. اقلیت‌ها، تقریبا در تمامی استان‌ها، نواحی خودمختار و چهار شهر مستقل زیر نظر دولت مرکزی [[چین]]- [[پکن]]، [[شانگهای]]، تیَن جین، چونگ چینگ- پراکنده هستند، ولی عمدتا در استان‌ها و مناطق مرزی و خودمختار مغولستان داخلی، سینکیانگ، نینگشیا، گوانگشی، تبت، یون نن، گویی جو، چینگ‌های، سی چوان، گَنسو، لیائونینگ، جیلین، خونَن، خوبِی، و جزایر خَینَن و [[تایوان]] سکونت و عمدتا در 12 استان غربی، مستقر هستند.		[[پرونده:China autonomous regions numbered.svg.png\|بندانگشتی\|مناطق خود مختار [[چین]]، قابل بازیابی از: https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%B7%D9%82_%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%85%D8%AE%D8%AA%D8%A7%D8%B1_%DA%86%DB%8C%D9%86]]هرچند شمار جمعیت اقلیت‌های قومی چین نسبت به جمعیت نژاد خَن (اکثریت) اندک است، اما پراکندگی جغرافیای محل سکونت آنان بسیار گسترده است. اقلیت‌ها، تقریبا در تمامی استان‌ها، نواحی خودمختار و چهار شهر مستقل زیر نظر دولت مرکزی [[چین]]- [[پکن]]، [[شانگهای]]، تیَن جین، چونگ چینگ- پراکنده هستند، ولی عمدتا در استان‌ها و مناطق مرزی و خودمختار مغولستان داخلی، سینکیانگ، نینگشیا، گوانگشی، تبت، یون نن، گویی جو، چینگ‌های، سی چوان، گَنسو، لیائونینگ، جیلین، خونَن، خوبِی، و جزایر خَینَن و [[تایوان]] سکونت و عمدتا در 12 استان غربی، مستقر هستند.

	مناطق محل سکونت این اقلیت‌ها از نظر مساحت بسیار وسیع و از لحاظ منابع معدنی و ذخایر زیرزمینی بسیار غنی و متنوع است. مساحت کل مناطق خودگردان اقلیت‌های قومی [[چین]] تا پایان سال 1997 میلادی، بیش از 6162900 کیلومتر مربع، معادل 64/2 درصد کل مساحت کشور [[چین]] را تشکیل می‌دهد.		مناطق محل سکونت این اقلیت‌ها از نظر مساحت بسیار وسیع و از لحاظ منابع معدنی و ذخایر زیرزمینی بسیار غنی و متنوع است. مساحت کل مناطق خودگردان اقلیت‌های قومی [[چین]] تا پایان سال 1997 میلادی، بیش از 6162900 کیلومتر مربع، معادل 64/2 درصد کل مساحت کشور [[چین]] را تشکیل می‌دهد.
خط ۴۱۲:		خط ۴۱۲:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین‌المللی الهدی]~~، جلد 1، ص. 82- 103~~.		سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین‌المللی الهدی].

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:گروه های قومی و نژادی]]		[[رده:گروه های قومی و نژادی]]

Mahdi در ‏۱۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۱۱

2025-08-11T12:11:11Z

نمایش تغییرات

Hamidian در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۱۳

2025-07-18T15:13:57Z

نمایش تغییرات

Mohammad: /* نیز نگاه کنید به */

2024-12-22T20:51:57Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۵۱
خط ۴۱۱:		خط ۴۱۱:
	12-دولت چین همه ساله برای بهبود زندگی مردم مناطق خودمختار اقلیت نشین و رشد و توسعه‌ی اقتصادی و گسترش آموزش و توسعه‌ی زیر ساخت‌های اقتصادی این مناطق بودجه‌های ویژهای اختصاص می دهد. دولت مرکزی، افزون بر بودجه‌های دولتی استان‌های توسعه یافته‌ی مناطق ساحلی شرق کشور را موظف کرده تا هر استان پیشرفته به عنوان استان معین یک استان در حال توسعه، امکانات و تسهیلات طرح ها و بودجه‌ی مورد نیاز آن‌ها را به عنوان بخشی از بدهی مالیاتی خود تأمین کند.		12-دولت چین همه ساله برای بهبود زندگی مردم مناطق خودمختار اقلیت نشین و رشد و توسعه‌ی اقتصادی و گسترش آموزش و توسعه‌ی زیر ساخت‌های اقتصادی این مناطق بودجه‌های ویژهای اختصاص می دهد. دولت مرکزی، افزون بر بودجه‌های دولتی استان‌های توسعه یافته‌ی مناطق ساحلی شرق کشور را موظف کرده تا هر استان پیشرفته به عنوان استان معین یک استان در حال توسعه، امکانات و تسهیلات طرح ها و بودجه‌ی مورد نیاز آن‌ها را به عنوان بخشی از بدهی مالیاتی خود تأمین کند.
	===[[چالش های پیش روی سیاست اقلیت های قومی چین\|چالش‌های پیش روی سیاست اقلیت‌های قومی چین]]===		===[[چالش های پیش روی سیاست اقلیت های قومی چین\|چالش‌های پیش روی سیاست اقلیت‌های قومی چین]]===
	اگرچه [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت [[چین]] با اجرای سیاست‌های فوق در 6 دهه گذشته توانسته تا حدودی از چالش‌های مربوط به تنوع قومی بکاهد و بحران قومیتی زیادی را پشت سر بگذارد، ولی ادامه روند برخورد تحقیر و تبعیض آمیزی که از دوران امپراتوری [i] تا دوران جمهوری و حاکمیت کمونیست‌ها با اقلیت‌ها صورت گرفته است از یک سو، و افزایش خود آگاهی اقلیت‌ها نسبت به حقوقشان و مداخله‌ی عوامل و سازمانهای بین المللی حقوق بشری و افزایش دسترسی آنها به اطلاعات از سوی دیگر، زمینه را برای ایجاد چالش و بحران در میان اقلیت‌های این کشور، به ویژه اویغورها و تبتی‌ها فراهم ساخته است. عواملی همچون فقر اقتصادی؛ فقر آموزشی؛ عقب افتادگی و محرومیت تاریخی؛ احساس اشغال سرزمینی؛ فاصله‌ی شدید رشد اقتصادی میان مناطق محروم اقلیت نشین غرب و مناطق توسعه یافته‌ی ساحلی و شرق کشور؛ مهاجرت‌های اجباری اقلیت‌ها؛ کوچ و اسکان گسترده‌ی هدفمند نژاد‌هان(←[[سلسله ی خن\|سلسله‌ی خن]]) به مناطق اقلیت نشین با هدف برهم زدن جغرافیای جمعیتی(←[[جغرافیایی جمعیتی در چین]]) ؛ سرکوب شدید آزادی‌های فردی و اجتماعی و مذهبی؛ تحقیر سازمان یافته‌ی بومیان از سوی مهاجران و میهمانان نا خوانده‌ی خَن؛ عدم مشارکت واقعی اقلیت‌ها در تعیین سرنوشت خود؛ تبدیل شدن اقلیت‌هایی که در گذشته در مناطق خود اکثریت بودند، به اقلیت در اثر اسکان دادن سازمان یافته‌ی مهاجران خَن در این مناطق- برای نمونه میتوان به استان مسلمان نشین سینک یانگ اشاره کرد- عدم بهره مندی اقلیت‌ها از رشد سریع اقتصادی [[چین]]؛ اعمال محدودیت‌های اعلام نشده‌ی فرصت‌های شغلی و آموزشی؛ و ده‌ها نمونه‌ی دیگر از تبعیض ها و محرومیت‌های اعمال شده علیه اقلیت‌های قومی در این کشور، سیاست‌های بعضا ظاهر سازانه‌‌ی دولت و تلاش‌های واقعی برای رفع اشکال‌ها و نواقص موجود در مورد اقلیت‌ها را زیر سئوال برده و در صورت عدم رسیدگی جدی به این معضلات، کشور [[چین]] و سیاست‌هایش را با چالش جدی مواجه خواهد ساخت که به نظر می رسد دولت این کشور به این مسایل آگاهی داشته و تلاش می کند راه حل‌های مناسب و منطقی برای آن‌ها بیابد<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد 1، ص. 82- 103.</ref>.		اگرچه [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت [[چین]] با اجرای سیاست‌های فوق در 6 دهه گذشته توانسته تا حدودی از چالش‌های مربوط به تنوع قومی بکاهد و بحران قومیتی زیادی را پشت سر بگذارد، ولی ادامه روند برخورد تحقیر و تبعیض آمیزی که از دوران امپراتوری [i] تا دوران جمهوری و حاکمیت کمونیست‌ها با اقلیت‌ها صورت گرفته است از یک سو، و افزایش خود آگاهی اقلیت‌ها نسبت به حقوقشان و مداخله‌ی عوامل و سازمانهای بین المللی حقوق بشری و افزایش دسترسی آنها به اطلاعات از سوی دیگر، زمینه را برای ایجاد چالش و بحران در میان اقلیت‌های این کشور، به ویژه اویغورها و تبتی‌ها فراهم ساخته است. عواملی همچون فقر اقتصادی؛ فقر آموزشی؛ عقب افتادگی و محرومیت تاریخی؛ احساس اشغال سرزمینی؛ فاصله‌ی شدید رشد اقتصادی میان مناطق محروم اقلیت نشین غرب و مناطق توسعه یافته‌ی ساحلی و شرق کشور؛ مهاجرت‌های اجباری اقلیت‌ها؛ کوچ و اسکان گسترده‌ی هدفمند نژاد‌هان(←[[سلسله ی خن\|سلسله‌ی خن]]) به مناطق اقلیت نشین با هدف برهم زدن جغرافیای جمعیتی(←[[جغرافیایی جمعیتی در چین]]) ؛ سرکوب شدید آزادی‌های فردی و اجتماعی و مذهبی؛ تحقیر سازمان یافته‌ی بومیان از سوی مهاجران و میهمانان نا خوانده‌ی خَن؛ عدم مشارکت واقعی اقلیت‌ها در تعیین سرنوشت خود؛ تبدیل شدن اقلیت‌هایی که در گذشته در مناطق خود اکثریت بودند، به اقلیت در اثر اسکان دادن سازمان یافته‌ی مهاجران خَن در این مناطق- برای نمونه میتوان به استان مسلمان نشین سینک یانگ اشاره کرد- عدم بهره مندی اقلیت‌ها از رشد سریع اقتصادی [[چین]]؛ اعمال محدودیت‌های اعلام نشده‌ی فرصت‌های شغلی و آموزشی؛ و ده‌ها نمونه‌ی دیگر از تبعیض ها و محرومیت‌های اعمال شده علیه اقلیت‌های قومی در این کشور، سیاست‌های بعضا ظاهر سازانه‌‌ی دولت و تلاش‌های واقعی برای رفع اشکال‌ها و نواقص موجود در مورد اقلیت‌ها را زیر سئوال برده و در صورت عدم رسیدگی جدی به این معضلات، کشور [[چین]] و سیاست‌هایش را با چالش جدی مواجه خواهد ساخت که به نظر می رسد دولت این کشور به این مسایل آگاهی داشته و تلاش می کند راه حل‌های مناسب و منطقی برای آن‌ها بیابد.

	==نیز نگاه کنید به==		==نیز نگاه کنید به==
خط ۴۱۸:		خط ۴۱۸:
	[i]. <small>در گذشته، چینی‌ها به اقلیت های نژادی ساکن در مناطق مرزی این کشور، اقوام بی تمدن وحشی و بربر می گقتند.</small>		[i]. <small>در گذشته، چینی‌ها به اقلیت های نژادی ساکن در مناطق مرزی این کشور، اقوام بی تمدن وحشی و بربر می گقتند.</small>
	==کتابشناسی==		==کتابشناسی==
			<references />

			== منبع اصلی ==
			سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد 1، ص. 82- 103.

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
			[[رده:گروه های قومی و نژادی]]

Toktam: صفحه‌ای تازه حاوی «با توجه به وجود بیش از 5000 گروه قومی در190 کشور جهانورستر،ج.ام و دیگران(1384). اقلیت ها و تبعیض. ترجمه محمود روغنی. تهران:انتشارات قصیه سرا. چاپ اول ،ص 24.، ایجاد همزیستی مسالمت آمیز میان دو مفهوم تعلقات قومی و تعلقات ملی و تعریف ارتباط منطقی...» ایجاد کرد

2024-09-18T15:37:53Z

صفحه‌ای تازه حاوی «با توجه به وجود بیش از 5000 گروه قومی در190 کشور جهان<ref>ورستر،ج.ام و دیگران(1384). اقلیت ها و تبعیض. ترجمه محمود روغنی. تهران:انتشارات قصیه سرا. چاپ اول ،ص 24.</ref>، ایجاد همزیستی مسالمت آمیز میان دو مفهوم تعلقات قومی و تعلقات ملی و تعریف ارتباط منطقی...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات