گردشگری تفریحی عراق: تفاوت میان نسخه‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[عراق]] ظرفیتهای بالایی برای رونق انواع [[صنعت گردشگری عراق|گردشگری]] از [[گردشگری فرهنگی و تاریخی عراق|گردشگری تاریخ و فرهنگی]]، طبیعی، دینی تا سایر انواع [[صنعت گردشگری عراق|گردشگری]] را دارد و رونق در هر کدام از بخشهای [[صنعت گردشگری عراق|گردشگری]] نیازمند مدیریت صحیح و بهره گیری مناسب از بسترها و پتانسیل‌ها در هر یک از بخش‌هاست. | |||
عراق ظرفیتهای بالایی برای رونق انواع گردشگری از گردشگری تاریخ و | |||
=== گردشگری طبیعی و تفریحی === | === گردشگری طبیعی و تفریحی === | ||
گردشگری طبیعی و تفریحی در عراق به دلیل داشتن منابع طبیعی زیبا، سواحل، کوه‌ها، و مناطق بیابانی، پتانسیل بالایی دارد. اگرچه عراق بیشتر به خاطر جاذبه‌های تاریخی و مذهبی خود شناخته می‌شود، اما در چند سال اخیر، برخی مناطق این کشور به دلیل جاذبه‌های طبیعی و امکانات تفریحی در حال تبدیل شدن به مقاصد گردشگری تفریحی هستند. عراق با تنوع جغرافیایی شامل کوه‌ها، دشت‌ها، رودخانه‌ها و تالابها، موقعیت مناسبی برای گردشگری طبیعی دارد. رودخانه‌های دجله و فرات و تالاب‌های جنوب عراق مانند هورالحمار از مناطق شاخص هستند. تالاب‌های عراق به‌عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند<ref name=":1">حسن علی، احمد(2018)، نحو استراتيجيه لتطوير السياحه العراقيه، مركزُ البيان للدراسات والتخطيط، ص 4-21.</ref>. برخی از مهم‌ترین جنبه‌های گردشگری طبیعی و تفریحی در [ | گردشگری طبیعی و تفریحی در عراق به دلیل داشتن منابع طبیعی زیبا، سواحل، کوه‌ها، و مناطق بیابانی، پتانسیل بالایی دارد. اگرچه [[عراق]] بیشتر به خاطر جاذبه‌های تاریخی و مذهبی خود شناخته می‌شود، اما در چند سال اخیر، برخی مناطق این کشور به دلیل جاذبه‌های طبیعی و امکانات تفریحی در حال تبدیل شدن به مقاصد گردشگری تفریحی هستند. [[عراق]] با تنوع جغرافیایی شامل کوه‌ها، دشت‌ها، رودخانه‌ها و تالابها، موقعیت مناسبی برای گردشگری طبیعی دارد. رودخانه‌های دجله و فرات و تالاب‌های جنوب [[عراق]] مانند هورالحمار از مناطق شاخص هستند. تالاب‌های [[عراق]] به‌عنوان میراث جهانی [https://www.unesco.org/en یونسکو] ثبت شده‌اند<ref name=":1">حسن علی، احمد(2018)، نحو استراتيجيه لتطوير السياحه العراقيه، مركزُ البيان للدراسات والتخطيط، ص 4-21.</ref>. برخی از مهم‌ترین جنبه‌های گردشگری طبیعی و تفریحی در [[عراق]] عبارتند از: | ||
* دریاچه‌های | * دریاچه‌های عراق؛ | ||
* کوه‌ها و طبیعت در منطقه کردستان و پارک‌های ملی عراق؛ | * کوه‌ها و طبیعت در منطقه کردستان و پارک‌های ملی عراق؛ | ||
* مراکز تفریحی و خرید در شهرهای بزرگ به خصوص بغداد؛ | * مراکز تفریحی و خرید در شهرهای بزرگ به خصوص بغداد؛ | ||
| خط ۱۲: | خط ۱۰: | ||
* بیابانها و؛ | * بیابانها و؛ | ||
* چشمه های آبگرم. | * چشمه های آبگرم. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
[[جاذبه ها و دیدنی های طبیعی ژاپن]]؛ [[راه اینکا]]؛ [[شبه جزیره والدس]]؛ [[مقاصد گردشگری ژاپن]]؛ [[پارک ملی ایگواسو]]؛ [[پارک ملی یخچال های طبیعی آرژانتین]] | |||
== کتابشناسی == | |||
<references /> | |||
== نویسنده مقاله == | |||
علی اکبر اسدی | |||
نسخهٔ ۲۳ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۲۵
عراق ظرفیتهای بالایی برای رونق انواع گردشگری از گردشگری تاریخ و فرهنگی، طبیعی، دینی تا سایر انواع گردشگری را دارد و رونق در هر کدام از بخشهای گردشگری نیازمند مدیریت صحیح و بهره گیری مناسب از بسترها و پتانسیل‌ها در هر یک از بخش‌هاست.
گردشگری طبیعی و تفریحی
گردشگری طبیعی و تفریحی در عراق به دلیل داشتن منابع طبیعی زیبا، سواحل، کوه‌ها، و مناطق بیابانی، پتانسیل بالایی دارد. اگرچه عراق بیشتر به خاطر جاذبه‌های تاریخی و مذهبی خود شناخته می‌شود، اما در چند سال اخیر، برخی مناطق این کشور به دلیل جاذبه‌های طبیعی و امکانات تفریحی در حال تبدیل شدن به مقاصد گردشگری تفریحی هستند. عراق با تنوع جغرافیایی شامل کوه‌ها، دشت‌ها، رودخانه‌ها و تالابها، موقعیت مناسبی برای گردشگری طبیعی دارد. رودخانه‌های دجله و فرات و تالاب‌های جنوب عراق مانند هورالحمار از مناطق شاخص هستند. تالاب‌های عراق به‌عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند[۱]. برخی از مهم‌ترین جنبه‌های گردشگری طبیعی و تفریحی در عراق عبارتند از:
- دریاچه‌های عراق؛
- کوه‌ها و طبیعت در منطقه کردستان و پارک‌های ملی عراق؛
- مراکز تفریحی و خرید در شهرهای بزرگ به خصوص بغداد؛
- تالابها؛
- بیابانها و؛
- چشمه های آبگرم.
نیز نگاه کنید به
جاذبه ها و دیدنی های طبیعی ژاپن؛ راه اینکا؛ شبه جزیره والدس؛ مقاصد گردشگری ژاپن؛ پارک ملی ایگواسو؛ پارک ملی یخچال های طبیعی آرژانتین
کتابشناسی
- ↑ حسن علی، احمد(2018)، نحو استراتيجيه لتطوير السياحه العراقيه، مركزُ البيان للدراسات والتخطيط، ص 4-21.
نویسنده مقاله
علی اکبر اسدی