مراکز ایران پژوهی در چین

از دانشنامه ملل
نسخهٔ تاریخ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۶ توسط Samiei (بحث | مشارکت‌ها)

بر اساس اطلاعات گرد آوری شده، در حال حاضر اغلب مراکز پژوهشی ایرانشناسی در چین، در فرهنگستان­ های علوم اجتماعی و مراکز دانشگاهی، مؤسسات مطبوعاتی و ادارات دولتی پراکنده هستند. از میان آن­ها با سابقه ترین مرکز، مؤسسه ­ی مطالعات آسیای غربی و شمال آفریقا در فرهنگستان علوم اجتماعی چین است (نام اولیه­ آن مؤسسه­ مطالعات آسیا و آفریقا بوده که در سال 1961 تأسیس شده است). در سال 1964 مؤسسه­ مطالعات مذهبی در بخش علوم فلسفه و جامعه فرهنگستان علوم اجتماعی چین ایجاد شد. مؤسسه­ مطالعات آسیای جنوب غربی دانشگاه یون نان و مؤسسه­ مطالعات خاورمیانه در دانشگاه شمال غربی نیز به ترتیب تأسیس شدند و جزو قدیمی ترین مراکز مطالعات ایران به شمار می­روند.

هم ­اینک، مراکز علمی پژوهشی چینی که پیرامون ایران تحقیق می ­کنند عبارتند از:

1- مؤسسه­ خاورمیانه در دانشگاه زبان­ های خارجی شانگهای ( قبلا نام آن انستیتوی فرهنگ خاورمیانه بود)؛

2- دانشکده روابط بین الملل دانشگاه پکن؛

3- انستیتوی آسیای غربی و آفریقای فرهنگستان روابط بین الملل معاصر چین؛

4- انستیتوی مسایل بین الملل چین؛

5- دانشکده روابط بین الملل یون ­نان( نام اصلی آن انستیتوی آسیای جنوب غربی است)؛

6- انستیتوی آسیای غربی دانشگاه جنوب غربی؛

7- فرهنگستان مطالعات بین المللی شانگهای؛

8- انستیتو پیشرفت اجتماعی اروپا و آسیای مرکزی وابسته به شورای دولتی چین؛

9- انستیتوی اروپای شرقی و آسیای میانه و غربی فرهنگستان علوم اجتماعی شانگهای؛

10- انستیتوی اروپا و آسیا؛

11- دانشکده­ امور عمومی دانشگاه شیامن؛

12- انستیتوی تاریخ جهان دانشگاه ملی مغولستان داخلی؛

13- مرکز پژوهش مسایل جهان خبرگزاری شین هوا؛

14- انستیتوی قوم هوی، دانشگاه نینگ شیا؛

15- دانشکده امور عمومی دانشگاه تربیت معلم خِه ­نان؛

16- فرهنگستان مسایل بین المللی چین؛

17- انستیتوی روابط بین المل دانشکده­ ی دیپلماسی؛

18- انستیتوی تاریخ جهان، فرهنگستان علوم اجتماعی چین؛

19- دانشگاه دفاع ملی چین؛

20- مرکز پژوهش جهان معاصر چین و غیره ( چون 4 مرکز دیگر پژوهش ایران وابسته به دانشگاه­ ها بوده در اینجا جداگانه به حساب نیامده ­اند). این مراکز به ­صورت مشترک ساختار اصلی سازمان­ های پژوهشی ایران در چین معاصر را تشکیل می دهند و هم­زمان عمده مراکز پژوهشی خاورمیانه در چین نیز هستند. لازم به گفتن است که انجمن خاورمیانه­ ی چین که در سال 1978 تأسیس شده، به عنوان سازمان پژوهشی خاورمیانه نقش مهمی در پشتیبانی و پیش برد غیر قابل انکار پژوهش در مورد ایران در چین ایفا کرده و می­کند. (یانگ شینگ لی، 2010)

از سال2005 به بعد، مراکز پژوهشی ایرانشناسی در چین به سمت تخصصی تر شدن حرکت کرده ­اند. در دانشگاه­ های شمال غربی(شهر شی ­اَن)، دانشگاه یون ­نان، دانشگاه زبان­ های خارجی شانگهای و دانشگاه جنوب غربی( شهر چونگ­ چینگ) یکی پس از دیگری مراکز پژوهشی ایران تأسیس شده و آن­ها با هم­کاری انستیتوی فرهنگ ایران در دانشکده­ زبان ­های خارجیدانشگاه پکن، همگی به مراکز خاص پژوهش ­های مسایل و موضوعات مرتبط با ایران در روند پژوهش خاورمیانه در سراسر چین تبدیل شده اند. این تغییرات ممکن است بیانگر گرایش تخصصی شدن سازمان­ های علمی و پژوهشی خاورمیانه در چین باشد[۱].

نیز نگاه کنید به

ایرانشناسی و ایرانشناسان در چین؛ کرسی ها، مراکز آموزشی و استادان زبان فارسی در چين؛ پژوهش های ایرانشناسی در چین        

کتابشناسی

  1. سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد سوم، ص 1406.