پرش به محتوا

کوه فوجی در ژاپن: تفاوت میان نسخه‌ها

از دانشنامه ملل
Shekvati (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Shekvati (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:کوه فوجی ژاپن.jpg|بندانگشتی|کوه فوجی]]
[[پرونده:کوه فوجی ژاپن.jpg|بندانگشتی|کوه فوجی]]
کوه فوجی: از دیگر میراث ثبت شده‌ی [[ژاپن]]، "فوجیسان؛ مظهر عقیده و سرچشمه هنر (富士山-信仰の対象と芸術の源泉/Fujisan Shinkō no taishō to Gējutsu no Gensen/Fujisan, sacred place and source of artistic inspiration)" است؛ این میراث شامل 25 سایت است که ماهیت مقدس و هنری کوه فوجی را انعکاس می‌دهد. در قرن 12 میلادی، کوه فوجی مرکز آموزش بودیسم به همراه عناصر شینتویی (神道/Shintō )<sup>[i]</sup> بوده است. مسیرهای زیارتی و مکان‌های مقدس همراه با سایت‌های کوهپایه‌ای اطراف از جمله ایزدکده‌های صخره‌ای جینجا (神社/Jinja)<sup>[ii]</sup>، هشت چشمه اوشی‌نو (忍野八海/Oshino Hakkai) و ویژگی‌های آتشفشانی طبیعی مانند اشکال گدازه‌ای، دریاچه ها، چشمه‌ها و آبشارها، از عناصر بروز یافته در [[هنر ژاپن]] از قرن 11 به بعد بوده‌اند. به عنوان مثال کاج‌های فوجیسان به عنوان نمادی بین‌المللی شناخته شده برای [[ژاپن]] به شمار رفته و تأثیر عمیقی بر توسعه هنر داشته است.<ref>یزدان پناه، کیومرث (1402). "جغرافیای ژاپن". در پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ ژاپن. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، ص15-35.</ref><ref>ذاکری، قدرت اله (1402). "فرهنگ و نظام فرهنگی [[ژاپن]]". در پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، ص116-148.</ref><ref>پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله (۱۴۰۲). جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>
کوه فوجی: از دیگر میراث ثبت شده‌ی [[ژاپن]]، "فوجیسان؛ مظهر عقیده و سرچشمه هنر (富士山-信仰の対象と芸術の源泉/Fujisan Shinkō no taishō to Gējutsu no Gensen/Fujisan, sacred place and source of artistic inspiration)" است؛ این میراث شامل 25 سایت است که ماهیت مقدس و هنری کوه فوجی را انعکاس می‌دهد. در قرن 12 میلادی، کوه فوجی مرکز آموزش بودیسم به همراه عناصر شینتویی (神道/Shintō )<sup>[i]</sup> بوده است. مسیرهای زیارتی و مکان‌های مقدس همراه با سایت‌های کوهپایه‌ای اطراف از جمله ایزدکده‌های صخره‌ای جینجا (神社/Jinja)<sup>[ii]</sup>، هشت چشمه اوشی‌نو (忍野八海/Oshino Hakkai) و ویژگی‌های آتشفشانی طبیعی مانند اشکال گدازه‌ای، دریاچه ها، چشمه‌ها و آبشارها، از عناصر بروز یافته در [[هنر ژاپن]] از قرن 11 به بعد بوده‌اند. به عنوان مثال کاج‌های فوجیسان به عنوان نمادی بین‌المللی شناخته شده برای [[ژاپن]] به شمار رفته و تأثیر عمیقی بر توسعه هنر داشته است.<ref>یزدان پناه، کیومرث (1402). "جغرافیای ژاپن". در پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ ژاپن. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، ص15-35.</ref>
==نیز نگاه کنید به==  
==نیز نگاه کنید به==  


==پاورقی==
==پاورقی==
[i] - دین و آیین باستانی خاص [[ژاپن]]
[i] دین و آیین باستانی خاص [[ژاپن]]


[ii] - به معابد شینتویی جین‌جا می‌گویند که در فارسی عموما به ایزدکده ترجمه می‌شود.
[ii] به معابد شینتویی جین‌جا می‌گویند که در فارسی عموما به ایزدکده ترجمه می‌شود.


==نیز نگاه کنید به==
==نیز نگاه کنید به==

نسخهٔ ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۶

کوه فوجی

کوه فوجی: از دیگر میراث ثبت شده‌ی ژاپن، "فوجیسان؛ مظهر عقیده و سرچشمه هنر (富士山-信仰の対象と芸術の源泉/Fujisan Shinkō no taishō to Gējutsu no Gensen/Fujisan, sacred place and source of artistic inspiration)" است؛ این میراث شامل 25 سایت است که ماهیت مقدس و هنری کوه فوجی را انعکاس می‌دهد. در قرن 12 میلادی، کوه فوجی مرکز آموزش بودیسم به همراه عناصر شینتویی (神道/Shintō )[i] بوده است. مسیرهای زیارتی و مکان‌های مقدس همراه با سایت‌های کوهپایه‌ای اطراف از جمله ایزدکده‌های صخره‌ای جینجا (神社/Jinja)[ii]، هشت چشمه اوشی‌نو (忍野八海/Oshino Hakkai) و ویژگی‌های آتشفشانی طبیعی مانند اشکال گدازه‌ای، دریاچه ها، چشمه‌ها و آبشارها، از عناصر بروز یافته در هنر ژاپن از قرن 11 به بعد بوده‌اند. به عنوان مثال کاج‌های فوجیسان به عنوان نمادی بین‌المللی شناخته شده برای ژاپن به شمار رفته و تأثیر عمیقی بر توسعه هنر داشته است.[۱]

نیز نگاه کنید به

پاورقی

[i] دین و آیین باستانی خاص ژاپن

[ii] به معابد شینتویی جین‌جا می‌گویند که در فارسی عموما به ایزدکده ترجمه می‌شود.

نیز نگاه کنید به

کتابشناسی

  1. ↑ یزدان پناه، کیومرث (1402). "جغرافیای ژاپن". در پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ ژاپن. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، ص15-35.