پرش به محتوا

رشد جمعیت در چین

از دانشنامه ملل
نسخهٔ تاریخ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۷ توسط Toktam (بحث | مشارکت‌ها)

براساس گزارش منتشره از سوی تشکیلات تنظیم خانواده در چین، به احتمال زیاد رشد جمعیت چین در سال2040به صفر خواهد رسید. تا آن تاریخ به طور متوسط سالی بین 8 تا10میلیون نفر به جمعیت این کشور اضافه خواهد شد. پیش از دهه­ ی1990میزان رشد جمعیت چین بالای6/2درصد بود در حالی­ که این نرخ در دهه ­ی1990به 2/1درصد کاهش یافت. بر اساس آمار سال 2023، نرخ تولد در چین سالانه 7/25 درصد، نرخ فوت 7/18 درصد و نرخ رشد جمعیت 0/34 در صد می باشد که پایینترین نرخ رشد در 40 سال گذشته بوده است. این گزارش هم­چنین پیش ­بینی کرده در سال 2040بیش از12درصد جمعیت چین به سن سالمندی خواهند رسید . برای جلوگیری از از مواجه شدن با این پدیده دولت در سال 2016 در قانون تنظیم خانواده و سیستم تک فرزندی تجدید نظر نمود و سیاست تک فرزندی را کنار گذاشت و در سال 2021 مجوز داشتن 3 فرزند را صادر کرد.[۱] طبق آمار سال 2023 متوسط عمر مردان 75/37 سال و زنان 80/88 سال میباشد. تعداد جمعیت بالای 65 سال 20/056/000 نفر رسیده است.

آخرین آمار جمعیتی از نظر مجرد بودن و متاهلی به شرح زیر است:

تعداد خانوار در چین 528/365/000 خانوار با متوسط جمعیت 2/77 نفر. جمعیت بالای 15 سال 123/2677/000 نفر. افراد ازدواج نکرده 142/861/000 نفر. از این تعداد 142/861/000 نفر مرد و 95/891/000 نفر زن می باشند. مجموع افراد متاهل 895/198/000 نفر است که از این تعداد 447/679/000 نفر مرد و 447/519/000 نفر زن هستند. افراد طلاق گرفته 2/900/200 نفر و افراد بیوه 69/725/000 نفر که از این تعداد 18/709/000 نفر مرد و 51/016/000 نفر زن هستند. آمار ازدواج سال 2022 جمعا 7643000 مورد و آمار طلاق 2835300 مورد بوده است. نرخ طلاق 2/01 درصد می باشد[۲].

نیز نگاه کنید به

جمعیت تایلند؛ جمعیت کانادا؛ جمعیت افغانستان؛ جمعیت کوبا؛ جمعیت روسیه؛ جمعیت و ساختار جمعیتی ژاپن؛ جمعیت مصر؛ جمعیت سنگال؛ جمعیت فرانسه؛ جمعیت سوریه؛ جمعیت سودان؛ جمعیت ساحل عاج؛ جمعیت زیمبابوه؛ جمعیت و ساختار جمعیتی اوکراین؛ جمعیت اسپانیا؛ جمعیت آرژانتین؛ جمعیت اردن؛ جمعیت اتیوپی؛ جمعیت قطر؛ جمعیت سیرالئون؛ جمعیت قزاقستان؛ جمعیت بنگلادش؛ جمعیت سریلانکا؛ جمعیت تاجیکستان؛ جمعیت گرجستان

کتابشناسی

  1. ↑ Chinese Statistical Yearbook 2023.
  2. ↑ سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد1، ص. 69-73.