پرش به محتوا

مساجد، پایگاه های آموزشی جامعه مسلمانان چین

از دانشنامه ملل
نسخهٔ تاریخ ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۳۳ توسط Momeni (بحث | مشارکت‌ها)

ثبات و آرامش به وجود آمده در اواسط دوران مینگ(←سلسله مینگ) و تثبیت جایگاه مسلمانان در میان جامعه­ اکثریت چینی از یک سو، و بهبود نسبی وضعیت اقتصادی مسلمانان از سوی دیگر، زمینه را برای راه اندازی کلاس­های آموزش قرآن و احکام شرعی و علوم دینی در مساجد فراهم کرد که به«آموزش مسجدی» شهرت یافت. در هر مسجدی کلاس آموزش قرآن و علوم اسلامی با شرکت کودکان و نوجوانان مسلمان دایر و روحانیان وعالمان دینی که اطلاعات دینی عمیقی از اسلام نیز نداشتند، هر کدام طبق سلیقه و میزان معلومات خود به تدریس علوم اسلامی در کلاس­هایی که در مساجد تشکیل می­شد می­ پرداختند[۱]. در آن شرایط بحرانی، این کلاس­های ضعیف آموزشی، تا سیستماتیک شدن آموزش­های دینی در دهه ­های بعد، نقش مهمی ایفا کردند.

نیز نگاه کنید به آموزش مسجدی در چین؛ کاربری های مهم مساجد در چین؛ مساجد در چین؛ انجمن اسلامی چین

کتابشناسی

  1. ↑ فِنگ جین یوان. مترجم، محمد جواد امیدوار نیا. فرهنگ اسلامی و ایرانی در چین. انتشارات بین المللی الهدی. بی تا